PolishNews

wtorek
maj 23
Text size
  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size

Font Size

Cpanel
You are here: Home Historia~History Historia Polski~Polish History Wojciech Bartosz

Historia Polski~Polish History

Wojciech Bartosz

Hektor spod Szczekocin

Redakcja Polish News, wybrała się na wycieczkę po Kielcach, by tam szukać śladów Bartosza Głowackiego. Chcemy zatem naszym czytelnikom przypomnieć tę zacną postać.

 Bo czy w karczmie, czy w domu

Czy to taniec, wesele
Nie dał bruździć nikomu,
Wszędzie był sam na czele

Wojciech Bartosz, posługujący się od 1794 roku nazwiskiem Głowacki, urodził się w 1758 roku w Rzędowicach. Zmarł on natomiast w roku 1794 w Kielcach, w wyniku doznanych ran, podczas toczonej przez naczelnika Kościuszkę, bitwy pod Szczekocinami. Zasłynął on jako polski chłop, kosynier, a przede wszystkim jako chorąży grenadierów krakowskich.

Odważny i waleczny
Wziął on udział w insurekcji kościuszkowskiej, podczas której odznaczył się wielkim męstwem. A mianowicie zdobył on działo rosyjskie gasząc jego lont własną czapką, za co został mianowany chorążym i otrzymał także wielkopańskie nazwisko Głowacki. Po klęsce powstania kościuszkowskiego, stał się on symbolem waleczności, oddania dla sprawy polskiej i niezwykłego męstwa. Należy pamiętać, iż Bartosz w młodości nigdy nie stronił od bójek, hulanek i charakternego stylu życia. Ale z czasem, zobligowany on został do zaniechania takowego zachowywania się.

Powołanie do wojska
W roku 1765, otrzymał on powołanie do wojska i broń rekruta dymnego. Wkrótce też ożenił się on, co nastąpiło w 1783 roku z mieszkanką w tej samej wsi, niejaką Jadwigą Czernikową. Bartoszowie mieli trzy córki: Helenę, Cecylię i Justynę. Mieszkali oni w lichej, kurnej chałupinie, która jeszcze przed śmiercią Jadwigi uległa całkowitemu uszkodzeniu. Do wojska Bartosz został wcielony na początku kwietnia 1794 roku, a już czwartego dnia tegoż miesiąca, doszło do pierwszego poważnego starcia wojsk polskich z rosyjskimi, w których brały także udział jednostki chłopskie. W tym dniu, naprzeciw siebie na terenach wsi Racławice stanęli naczelnik insurekcji Tadeusz Kościuszko i generał rosyjski A.P. Tormasow. Kościuszko jako pierwszą linię ataku, wyznaczył jednostki kosynierów, którzy w pełni to zadanie wykonali. Dokonując szybkiego ataku zdobyli baterię rosyjskich armat, a jako pierwszy, armatę zdobył Wojciech Bartosz.

Będąc chorążym
Za męstwo i odwagę okazaną w walce, naczelnik Kościuszko mianował go chorążym świeżo utworzonych Grenadierów Krakowskich. W związku z nominacją na oficera, zmianie uległo również jego nazwisko, z chłopskiego Bartosz na Głowacki.
Bartoszowi rzekł Naczelnik,
że jest chłopem chwackim -
chłopem tobie więcej nie być!
- więc zwię cię – Głowacki!

W dniu 6 czerwca, gdy nadal trwało zbrojne powstanie kościuszkowskie, doszło do bitwy pod Szczekocinami. Siły polskie liczyły wówczas 16 batalionów, 47 szwadronów i 33 działa oraz ponad 15 tysięcy żołnierzy. Polska bateria 6-działowa zajęła pozycje przy okolicznym lasku, a była ona asekurowana z tyłu przez Regiment Grenadierów Krakowskich dowodzony przez Jana Krzyckiego. Wśród wspomnianych Grenadierów, znajdował się również i Wojciech Głowacki. O wiele mniejsze siły polskie poniosły klęskę. Straty w ludziach ocenia się na około 1200 zabitych i rannych. Wśród żołnierzy rannych, był też i Wojciech Bartosz Głowacki. Niestety stan jego okazał się bardzo ciężki, zbyt ciężki, ażeby go móc uratować.

Śmierć bohatera
Wojciech Głowacki zmarł w wyniku odniesionych ran, w lazarecie usytuowanym między Małogoszczem, a Kielcami, w czasie cofania się Kościuszki do Warszawy, co miało miejsce w dniu 9 czerwca 1794 roku. Pochowany on został w kościele NMP w Kielcach, jako nasza duma narodowa i ostoja niezrównanego męstwa.


EWA MICHAŁOWSKA WALKIEWICZ


Fotografia  Barosza Głowackiego- źródło: http://baedekerlodz.blogspot.com/2016_01_12_archive.html