Salon w rezydencji pszczyńskiej
Redakcja „Polish News” w pieleszach sławnej Daisy
Pszczyna niemiecka nazwa Pless
Pszczyna to urocze miasto należące do Śląska. Często jest ono nazywane „Perłą Górnego Śląska”. Pszczyna uzyskała lokację miejską w 1303 roku. A pierwszym znanym burmistrzem był Marcin Zatorski zwyczajowo nazwany „pszczyńskim gospodarzem”.
W średniowieczu
Miasto to w dobie wieków średnich, było siedzibą pszczyńskiej kasztelanii. Pszczyna po raz pierwszy wzmiankowana była w 1303 roku w zapiskach tamtejszej parafii świątynnej. Ale też istnieją wcześniejsze dokumenty gdzie podkreślano, że obok rzeki Pszczynki powinien znajdować się właśnie zamek, jako wizytówka tego miejsca. Z biegiem czasu postanowienia te zostały ziszczone. Zamek pszczyński stanął zatem obok brodu na rzece Pszczynce. Tam gdzie użytkownicy szlaku handlowego mogli bezpiecznie przekroczyć bardzo podmokłą i bagnistą dolinę tej rzeki. W pobliżu zamku mniej więcej w 1200 roku, zaistniał też wybudowany jako ważniejsza budowla Pszczyny kościół.
Żrandol latarniowy
W rękach książąt opolskich
Po Mieszku Plątonogim tą częścią Śląska, do której należała Pszczyna władali kolejni piastowscy książęta opolscy. A był to książę Kazimierz, Mieszko II, Władysław Przemysław, a także książę Leszek. Po bezpotomnej śmierci księcia Leszka co miało miejsce w 1336 roku, jego ziemię przejął szwagier Mikołaj II z czeskiej dynastii Przemyślidów.
Rzeźby i obrazy olejne jako dekoracje zamkowe
Panowanie dwóch Janów
Potem Pszczyną rządzili jego potomkowie czyli Jan i jego wnuk Jan Żelazny. Był wtedy ogromny postęp ekonomiczny Pszczyny. Gdy w 1424 roku, zmarł Jan Żelazny jego żona Helena stała się suwerenną władczynią na pszczyńskich ziemiach, aż do śmierci mającej miejsce w 1449 roku. Po Helenie właścicielem Pszczyny został jej syn Mikołaj, a później wdowa po nim Barbara Rokemberg, córka bogatego kupca krakowskiego. Pani Barbara szybko została wygnana z Pszczyny przez swego pasierba, księcia Jana Karniowskiego. Tego natomiast Jana, w bliżej nieznanych okolicznościach pozbawił władzy jego brat Wacław „rybnicki” z Rybnika. Z biegiem czasu Pszczynę w roku 1480, nabył książę Kazimierz II. Był on ostatnim właścicielem pszczyńskiej ziemi z rodu piastowskiego. Źle się stało gdy sprzedał on swój majątek w 1517 roku Aleksemu Thurzonowi, węgierskiemu magnatowi.
Pokój trofealny
Pszczyna gościła Bonę
Mieszkańcy ziemi pszczyńskiej z biegiem lat stali się lennikami węgierskich właścicieli tego miejsca. Ród wspomnianego księcia węgierskiego, utrzymywał ścisły związek z polskim królem Zygmuntem Starym, zatem na zamku w Pszczynie zatrzymała się będąc w podróży żona polskiego króla, Bona.
Kominek zamkowy
Rozbudowa pierwotnego zamku
Początki ogromnego murowanego, obronnego zamku pszczyńskiego sięgają XV wieku. Zamek ten jak podaje nam historia, świetnie poradził sobie z najazdem husytów, którzy stanowili ekonomiczne jak i religijne zagrożenie dla tego miejsca. W latach 1424-1449, zamek pszczyński mial już nadany charakter gotycki i był on jak wiadomo potężną budowlą czworoboczną, składającą się z dwóch budynków z wieżami, połączonymi murami. Całość budowli rzecz jasna chronił wał ziemny i fosa. Mniej więcej w 1737 roku nastąpiła przebudowa zamku w trójskrzydłową budowlę barokową.
Salon Jana Henryka XV Hochberga księcia von Pless
Kryształowe źyrandole w rezydencji pszczyńskiej
Dwupiętrowa budowla
Był to zamek dwupiętrowy, z krużgankami, zbudowany na planie nieregularnego czworoboku. Z tego okresu zachowała się „Brama Wybrańców”, zbudowana przez Consilio Miliusa w 1687 roku. Brama ta była niegdyś siedzibą straży zamkowej. W latach 1870-1876 dokonano kolejnej przebudowy pszczyńskiej rezydencji tym razem na podstawie projektu wybitnego architekta francuskiego Aleksandra Hipolita Destailleura. Elewacje dwupiętrowego zamku, założono na planie podkowy, a otrzymały one wygląd pewnego rodzaju „kostiumu” architektury francuskiej z XVII wieku. Od strony miasta dobudowano tak zwany „westybul” z trzybiegową klatką schodową i oczywiście z monumentalną salą jadalną.
Jadalnia w zamku
Stolik kawowy dla gości
W posiadaniu Hansa Henricha
Po śmierci „starego księcia” Pszczynę wraz z zamkiem, przejął książę Hans Heinrich XV, którego żoną była słynna z urody Angielka, Mary Theresa Olivia Cornwallis-West, księżna von Pless, nazywana zwyczajowo „Daisy”. Po ślubie zawartym w Londynie młoda para przyjechała do Pszczyny.
Gabinet Jana Henryka XV Hochberga księcia von Pless
Meble tapicerowane w zamku pszczyńskim
Cesarska kwatera
W latach 1914-1917 zamek pszczyński odegrał znaczącą rolę, będąc cesarską Główną Kwaterą i siedzibą sztabu wojsk niemieckich. To właśnie w Pszczynie szef sztabu gł. marszałek Paul von Hindenburg oraz szef sztabu generał Erich von Ludendorff, podejmowali decyzje wojskowe zmieniające oblicze Starego Kontynentu podczas wielkiej wojny.
Dekoracja w sypialni „Jana Henryka XV Hochberga księcia von Pless
Rozstrzygnął plebiscyt
Po plebiscycie mającym miejsce w roku 1922, Pszczynę włączono do odrodzonego Państwa Polskiego.
Pszczyna jako część Rzeszy Niemieckiej
Pszczyna podczas II wojny światowej, była częścią Rzeszy Niemieckiej, podlegając jurysdykcji okupanta od 1939 roku. Okupacja w Pszczynie wiązała się z tragicznymi wydarzeniami dla lokalnej społeczności. A były to jak nie trudno się domyśleć, masowe aresztowania inteligencji, opozycjonistów i rodzin żydowskich, a także przegranymi walkami Kampanii Wrześniowej.
Dziś Pszczyna już jako miasto polskie zaprasza do swoich pieleszy turystów i wycieczkowiczów.
Ewa Michałowska- Walkiewicz