06 sierpnia 2026 przed Pałacem Prezydenckim odbyła się uroczystość zorganizowana z okazji pierwszej rocznicy zaprzysiężenia Karola Nawrockiego na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Przemawia Prezydent Karol Nawrocki. Foto:www.prezydent.pl

„POLISH NEWS” rozmawia z Robertem Antoniakiem o faktach dotyczących wyborów prezydenckich w 2025 roku oraz o pobycie w Pałacu Prezydenckim

CZĘŚĆ II

Krystyna Teller, Redaktor Naczelny „POLISH NEWS” rozmawia z Robertem Antoniakiem, mieszkańcem Zduńskiej Woli, prezesem organizacji Front Patriotyczno-Gospodarczy Powiatu Zduńskowolskiego, członkiem Ruchu Obrony Wyborców w 2025 roku, społecznikiem, rolnikiem, prawnikiem oraz wolontariuszem.

Wizyta w Pałacu Prezydenckim. Robert Antoniak i Zdzisław Kluska-Zduńska Wola

K.T.: Panie Robercie, niedługo po wyborach został pan zaproszony do Pałacu Prezydenckiego na spotkanie z parą prezydencką.Proszę opowiedzieć nam o przebiegu tego spotkania.

R.A.: Otrzymałem zaproszenie do Pałacu Prezydenckiego kilka miesięcy po wyborach, czym byłem mile zaskoczony. Takiej praktyki wcześniej w naszej pragmatyce nie było, że osoba, która jest zwycięzcą w wyborach prezydenckich, zaprasza oficjalnie swoich współpracowników, a tym bardziej osoby, które pracowały na rzecz jego kampanii w terenie. W Pałacu Prezydenckim spotkałem się z grupą ludzi, którzy też na swoich terenach przyjęli kandydata na prezydenta, jakim był pan Nawrocki, z którymi do dziś utrzymuję kontakt.

Para prezydencka Karol i Marta Nawrocki witają przybyłych gości

W wyborach prezydenckich pracowała u nas grupa osób, która była bardzo zaangażowana. W związku z powyższym, aby uszanować ich pracę, zabrałem ze sobą zamiast syna jednego z naszych przedstawicieli, pana Zdzisława Kluskę. Nasze rodziny znają się od pokoleń. Nasi dziadowie razem służyli u boku Marszałka Piłsudskiego w wojnie z bolszewikami. Pozostałym działaczom zorganizowałem wspólne zwiedzanie Pałacu Prezydenckiego w późniejszym terminie.

Wiedząc, że Prezydent Karol Nawrocki ma w sercu ogromny szacunek i głębokie nabożeństwo do świętego Maksymiliana Kolbego, będąc zaproszonym przez niego jako przedstawiciel powiatu zduńskowolskiego, postanowiłem wręczyć Parze Prezydenckiej obraz, który przedstawiał witraż z wizerunkiem św. Maksymiliana Kolbego, syna ziemi zduńskowolskiej, znajdujący się w Bazylice, oczywiście w Zduńskiej Woli. Zaprojektował go znany polski artysta, malarz Zdzisław Gadliczka. A nasz obraz namalowała miejscowa artystka, malarka pani Marzena Sroczyńska-Gudaś, ciesząca się wysokim prestiżem w świecie sztuki.

Obraz, przedstawiający witraż z wizerunkiem św. Maksymiliana Kolbego

Kiedy znalazłem się w sali kolumnowej we wspomnianym Pałacu, na tle polskich flag, stał Pan Prezydent z Panią Prezydentową Martą Nawrocką, którzy witali gości. Podczas tego powitania towarzyszyło nam głębokie poczucie powagi oraz doniosłości tego momentu. Kiedy zbliżaliśmy się z obrazem i kwiatami dla Pani Prezydentowej, Pan Prezydent wyciągnął rękę i zza głów stojących ludzi zawołał: „O, Robert, witamy Zduńską Wolę! „Po podejściu i przywitaniu się zapytał: A gdzie masz Franka?” Czyli syna. To było niesamowite. Widać było, że chciał, aby był on wówczas z nami. Wręczyłem również Pani Prezydentowej list od mojego Frania do ich syna Antka. Powiem szczerze, minęło już wiele miesięcy od wyborów, a podczas kampanii Pan Prezydent spotkał setki tysięcy ludzi, a tu pamiętał moje imię i imię mojego syna oraz rozpoznawał, skąd jesteśmy. Byłem niesamowicie mile zaszczycony, a jeszcze bardziej zaskoczony, że pamięta ludzi z powiatu. Wszystkich zaproszonych osób było może około trzydziestu. Zapewne większość z nas była w tak ważnym dla Polaka miejscu pierwszy raz, gdzie przyjęci zostaliśmy z największymi honorami.

Pan Robert z kucharzami Pałacu Prezydenckiego

Wówczas też poznałem kucharza Pana Prezydenta Łukasza Miecznikowskiego. I ustaliliśmy, że przywiozę w podziękowaniu Parze Prezydenckiej ekologiczne produkty z naszego terenu. Sam prowadzę ekologiczne gospodarstwo.

Po indywidualnym spotkaniu każdego z nas przeszliśmy do drugiej sali, gdzie Pan Prezydent wygłosił przemówienie. W tle na dużym monitorze wyświetlały się zdjęcia z wizyt u każdego z nas. A na koniec ja miałem zaszczyt w imieniu zaproszonych gości podziękować Parze Prezydenckiej za pamięć i zaszczyt uczestniczenia w tym wydarzeniu. Następnie zostaliśmy zaproszeni na wspólny poczęstunek i już swobodne rozmowy.

Cała uroczystość trwała około 5–6 godzin. Opuszczaliśmy Warszawę z poczuciem ogromnej satysfakcji i nową energią do stawiania czoła kolejnym wyzwaniom.

Wdzięczni za zaproszenie i pełni radości, że dokonaliśmy dobrego wyboru, a przede wszystkim, że mamy naprawdę szczęście, iż Karol Nawrocki został naszym Prezydentem. Wówczas w głowie nurtowała mnie myśl, czy my Polacy uszanujemy tych ludzi i czy nie zmarnujemy danego nam przez Opaczność tego daru, jak wiele razy to bywało w historii, ulegając zachodnim i wschodnim podszeptom?

Kwiaty dla Pierwszej Damy

Robert Antoniak i pamiątkowe fotografie z Parą Prezydencką

K.T.: Pan i pański syn Franek zostaliście zaproszeni na uroczystości z okazji pierwszej rocznicy zaprzysiężenia pana Prezydenta. Może pan nam opowiedzieć, jak do tego doszło?

R.A.: Na naszym zduńskowolskim terenie przygotowywaliśmy się do tej uroczystości. Organizowaliśmy spotkania i msze dziękczynne. Słyszeliśmy, że rząd nie zapewnił Kancelarii Pana Prezydenta na uroczyste obchody tej rocznicy środków finansowych, by zdyskredytować to wydarzenie w oczach opinii publicznej i świata. Tym bardziej ja nie przypuszczałem, że mogę tam być. A tu pełne zaskoczenie.

Otwieram pocztę i widzę pismo z Kancelarii Pana Prezydenta z zaproszeniem dla mnie i mojej rodziny. W pierwszej chwili myślałem, że to jakiś żart. Skontaktowałem się z kancelarią, która potwierdziła zaproszenie. Nie mogłem więc zlekceważyć zaproszenia od Pierwszego Obywatela Polski. Uważam, że my ludzie z dołu, a ja, będąc ich przedstawicielem, chyba pierwszy raz zostaliśmy w ten sposób uhonorowani i zaszczyceni. Przed samą uroczystością przyjechali do mnie przedstawiciele Kancelarii Pana Prezydenta i przeprowadzili ze mną wywiad, którego część była odtworzona podczas tej uroczystości, podczas której dziękuję Panu Karolowi Nawrockiemu za pamięć i pracę na rzecz polskiego rolnictwa.

K.T.: Jaki przebieg miała ta cała uroczystość?

R.A.: Całość uroczystości odbywała się na placu przed Pałacem Prezydenckim . W centralnej części rozstawione były trybuny, na których zasiadali zaproszeni imiennie goście. Druga część placu przeznaczona była dla osób z zewnątrz, czyli dla osób, które miały życzenie współuczestniczyć w tej uroczystości. To też był pierwszy taki przypadek, że Prezydent zaprasza wszystkich, nie tylko sympatyków, ale też każdego z przysłowiowej „ulicy”.

Para Prezydencka z dziecięcym zespołem regionalnym „Zagórzańska Siła” z Limanowszczyzny. Foto:www.prezydent.pl

Duże wrażenie zrobiło na mnie wejście całej Rodziny Prezydenckiej z grupą młodzieży góralskiej, która śpiewała pieśni w gwarze góralskiej. To było coś pięknego. Pierwszy raz słyszałem tam formę przedstawienia „Hymnu Polskiego” po góralsku. Wspaniałe odczucie. Lekcja patriotyzmu w najczystszej postaci pokazuje, że miłość do Ojczyzny jest przekazywana od najmłodszych lat w sposób naturalny.

Rodzina Prezydenta Karola Nawrockiego podczas uroczystości

Następnie po części artystycznej i koncercie zaczął przemawiać pan Prezydent Karol Nawrocki, który już jest znany z tego, że nie czyta z kartki. Mówi od serca, bez jakichkolwiek przerw, logicznie, mądrze, na temat, przekazując treści ważne dla Polaków.

Po wystąpieniu pana Prezydenta miała miejsce debata z udziałem zaproszonych gości, takich jak: Krzysztof Stanowski, prof. Andrzej Nowak i Rafał Ziemkiewicz , którą prowadziła Dorota Gawryluk.

Przypomnę, że w tym dniu w stolicy panował niesamowity upał. Pracownicy Kancelarii rozdawali parasolki i wodę, by nikt z obecnych nie doznał udaru słonecznego. Media zapowiadały opady deszczu i silne burze, a tu zaskoczenie. Pogoda dopisała do samego końca, do wieczora. Dopiero po zakończeniu uroczystości spadł deszcz.

Z tego, co się dowiedziałem, cała uroczystość została zorganizowana pro bono przez Polaków. Obecnie również mamy podobną sytuację. Przedstawiciele rządu, nie mając merytorycznych lub prawnych argumentów, usiłują wpłynąć na proces decyzyjny Prezydenta. Słyszycie Państwo, że jest codziennie atakowany i zasypywany irracjonalnymi pomysłami, ustawami z tzw. wrzutkami. Głoszą oni publicznie we wszystkich mediach, że zagłodzą Kancelarię i Pana Prezydenta, nie zapewniając w budżecie państwa środków na jej działanie w następnym roku. Część z nich to znani prawnicy o wątpliwych autorytetach.

Podobnie już postępują obecnie z Trybunałem Konstytucyjnym, a jest to sąd o zakresie działań podobnym do amerykańskiego Sądu Najwyższego. Rozumiecie Państwo, co to oznacza dla praw i obowiązków obywateli państwa i prawidłowego funkcjonowania jego organów. Czy Amerykanie mogą sobie wyobrazić, że Kongres USA w budżecie państwa nie zapewnia pieniędzy na rzecz Sądu Najwyższego, a tym bardziej Gabinetu Pana Prezydenta Trampa, natomiast pieniądze przekazuje na rozbudowę własnej administracji, w tym powołanie nowych wicepremierów lub na rzecz innego państwa, czyli mamy do czynienia z typowym syndromem „tłustych kotów”.

I tutaj również mogą oni spotkać się z rozczarowaniem, ponieważ my Polacy będziemy przekazywać własne prywatne środki, by Pan Prezydent mógł godnie nas reprezentować i co najważniejsze, strzec naszych praw i naszej wolności. Tak samo jest z mediami. Płacimy i utrzymujemy TV Republikę, TV wPolsce 24 wiedząc, że to dla nas takie media, jak za komuny Radio Wolna Europa. Jedyne źródło rzetelnej informacji, które ogląda i wypowiada się w nich nawet były premier Pan Leszek Miller, wywodzący się z obozu komunistycznego.

Przypominam, że to dla niektórych ludzi brzmi jak żart, ale z perspektywy prawa stanowi uzasadnione przypuszczenie wypełnienia znamion z art. 191 Kodeksu Karnego, tzw. zmuszanie do określonego zachowania oraz art. 128 par. 3 Kodeksu Karnego, czyli wpływanie na organy naczelne państwa, w tym Prezydenta, który jest najwyższym przedstawicielem państwa polskiego i gwarantem ciągłości władzy państwowej. Czy to nam Polakom czegoś nie przypomina z historii?

Pytam się, w którym momencie zakrętu dziejowego jesteśmy i który to etap rozbiorowy? Czy wszyscy pamiętamy, że po trzecim rozbiorze I-ej Rzeczypospolitej większość Polaków nie miała nawet o tym świadomości i nie wiedziała, że żyła już w państwie carskim lub pruskim? Dopiero jak kazali im pisać i czytać w obcym języku i rekwirowali im majątki,to podniósł się lament.

K.T.: Pokazywał mi pan zdjęcia z tej uroczystości. widziałam na nich pańskie zdjęcia uścisku dłoni z Prezydentem.

R.A.: Tak. Po zakończeniu części oficjalnej Pan Prezydent, jak to ma w zwyczaju, spotkał się z zebranymi ludźmi na terenie placu i od razu wyszedł na ulice Warszawy i przez kilka godzin rozmawiał z tymi, którzy spontanicznie chcieli go zobaczyć, zrobić sobie zdjęcie, porozmawiać. Będąc przy samym Pałacu Prezydenckim spokojnie poczekaliśmy na sam koniec i wówczas Pan Prezydent poświęcił mi i Frankowi czas. Pan Prezydent zrobił nam selfie, które Pani widziała. A w ramach ciekawostki, ma on talent do ich robienia i nie sprawia mu to trudności. Trzeba poprosić o selfie, podać telefon, a Pan Prezydent bez problemu „cyka” zdjęcie, potem krótka rozmowa, uścisk dłoni. Do Franka powiedział: „Cześć, Franio” i przybił z nim tzw. „młodzieżowego żółwika”.

Selfie z Prezydentem, Karolem Nawrockim

K.T.: Pan Prezydent Nawrocki ma właśnie taki zwyczaj uścisku dłoni z każdym, jak tylko jest możliwość. Widziałam to sama na spotkaniu z Polonią w Clearwater na Florydzie, gdzie przez około 40 minut ściskał dłonie zebranym. Czy nie jest to pańskim zdaniem fizycznie wyczerpujące?

R.A.: Powiem szczerze, że nie wiem, czy ja bym wytrzymał fizycznie. Te wystąpienia publiczne, jeżeli ktoś nie realizował takich zadań, to nawet nie ma pojęcia, z czym to się wiąże. To bardzo ciężka praca. Wymagająca ogromnej sprawności fizycznej, cierpliwości i zrozumienia drugiego człowieka. Każdy chce być najbliżej, każdy chce porozmawiać, zrobić zdjęcie.

I powiem taką ciekawostkę dotyczącą tej ciężkiej pracy pana Nawrockiego.

Podczas ogólnopolskiego zjazdu „Gazety Polskiej”, na który przybyło ponad 300 osób, by się z nim spotkać, Pan Prezydent z każdym się przywitał, z każdym zrobił zdjęcie i każdemu podpisał książkę. To trwało ponad 3 godziny w 40-stopniowym upale, w zamkniętym pomieszczeniu bez klimatyzacji. Z nas wszystkich pot lał się strumieniami. A co ma powiedzieć człowiek, który stoi w świetle reflektorów i kamer, gdzie cały czas ktoś od niego coś chce i wymaga zainteresowania? Ci, co nie pracowali w tego typu sytuacjach, nie wiedzą, co ten człowiek robi dla Polaków, dla drugiego człowieka. Do tej pory Polacy nie mieli takiej możliwości dostępu do Pierwszego Polaka. Mimo tych trudności widać, że Karolowi Nawrockiemu sprawia to radość, a nie jest gorzkim obowiązkiem.

Krystyna Teller i Prezydent Karol Nawrocki na spotkaniu z miejscową Polonią na Florydzie

K.T.: Miał pan możliwość spotkania się również z Pierwszą Damą i synem państwa Nawrockich?

R.A.: Kiedy ustał gwar i tłum wokół Pani Nawrockiej, podeszliśmy z Frankiem do Pani Marty. Widząc nas, powiedziała do Franka: „O, witam, my już się znamy, tak?”. Franek trochę był zaskoczony, że Pani Prezydentowa mówi, że go zna. Zaczęliśmy się wszyscy śmiać i dalej rozmawiać. Zrobiliśmy sobie tradycyjnie kilka zdjęć. To było również bardzo miłe spotkanie. Pani Prezydentowa to bardzo miła i ciepła osoba. Równie szybko nawiązuje kontakty, prowadząc rozmowę w radosnej, spokojnej atmosferze.

Pamiątkowa fotografia z Pierwszą Damą

Dodam, że mile zaskoczył nas syn Pary Prezydenckiej, Antek. Przyszedł do nas, kiedy staliśmy na placu pałacowym, i z uśmiechem, jak ma w zwyczaju, powiedział: „Dzień dobry, panie Robercie.” Przywitał się ze mną i z moim synem Frankiem. Nie przypuszczałem, że do nas podejdzie, ponieważ zaraz po części oficjalnej opuścił plac pałacowy. Musiał nas zauważyć i z własnej woli podszedł. Podziękował za listy, które Franek napisał do niego po wygranych wyborach, a w jednym z nich pogratulował zwycięstwa jego taty oraz podziękował mu także za spotkanie w domu i za świetne rozmowy, które wspólnie prowadzili, m.in. rozmawiając na temat przyszłości swojej i Polski.

To młody, dobrze zapowiadający się człowiek, bez wyniosłości i pychy. Bardzo dobrze przedstawiają jego osobę i jego sposób postępowania współpracownicy Kancelarii. Jak na młodego człowieka, któremu został zmieniony świat, widać było, że odnalazł się w nim bardzo dobrze, tak jakby żył w nim od urodzenia. Pytaliśmy go, czy przyzwyczaił się do nowej roli w życiu i czy zaaklimatyzował się do mieszkania w Pałacu Prezydenckim. Z uśmiechem na twarzy odpowiedział, że tak.

Antoni Nawrocki (syn Pana Prezydenta) i Franek Antoniak oraz Robert Antoniak

K.T.: Czy sądzi pan, że inny kandydat, gdyby wygrał, miałby bardziej ułatwione zadanie bycia Prezydentem Polski?

R.A.: Myślę, że nie. Polska ma wielu wspaniałych ludzi, jednak nie każdy ma predyspozycje do wykonywania tego typu zadań. Znamy wielu polityków, którzy zapowiadali się dobrze w kampanii, a po uzyskaniu mandatu ogarniała ich niechęć do pracy, zmęczenie i przytłoczenie problemami. Ulegali szybkiej presji i emocjom, nie mając własnego silnego stanowiska. Izolowali się od społeczeństwa, bazując na tym, co zrobią inni, stając się marionetkami w innych rękach.

Inna osoba w tym klimacie, w tym bałaganie społeczno-gospodarczym i w tych negatywnych nastrojach ze strony przeciwników politycznych, to trzeba bardzo mocno powiedzieć, miałaby ogromny problem. Trzeba być silnym człowiekiem psychicznie i fizycznie. Pomaga mu w tym przygotowanie merytoryczne, wiedza i umiejętność prowadzenia rozmów, czasem z trudnym człowiekiem i na trudne tematy. Proszę zwrócić uwagę, że na trudne pytania odpowiada z uśmiechem i bez agresji. Ma również silne wsparcie rodziny, mocny fundament katolicki i nie wstydzi się tym żyć i o tym mówić. To daje siłę i świadomość realizowanej misji.

KT: Czy to prawda, że obecny Prezydent Polski ma w sobie coś, co przyciąga ludzi jak magnez?

R.A.: Powiem Państwu tak: jak ktoś spotka się z Karolem Nawrockim i stanie obok niego i zacznie z nim rozmawiać, odczuje przepływ bardzo pozytywnej energii.

Tego nie ma u wielu polityków. To moje doświadczenie życiowe. Współpracuję i współpracowałem z wieloma osobami, w tym z politykami. Wiele osób szuka w polityce spełnienia finansowego czy zaspokojenia innych celów. Natomiast tutaj widać, że mamy do czynienia z osobą bardzo pozytywną, ciepłą, otwartą, pełną szacunku dla każdego. Nie tylko w stosunku do doktorów, profesorów, ekspertów albo tych, którzy mu pomogli w wyborach, czyli do tzw. elity, ale do przeciętnego Kowalskiego. To jest piękne!

Zduńska Wola. Kolejna Msza św. Za Ojczyznę i Prezydenta RP Karola Nawrockiego

K.T.: A czy mógłby Pan podjąć się oceny tego już ponad jednorocznego sprawowania urzędu Prezydenckiego przez Karola Nawrockiego?

R.A.: Jeżeli chodzi o ocenę rocznej prezydentury Pana Nawrockiego, to ja mam swój pogląd, w oparciu o analizę prezydentury pierwszych naszych prezydentów.

W odpowiedzi mogę zadać sobie i Państwu jedno pytanie: Gdzie bylibyśmy i w jakiej sytuacji prawno-międzynarodowo-ekonomicznej, gdyby nie było Karola Nawrockiego? Gdyby prezydentem był ktoś inny? Gdyby był prezydentem pan Trzaskowski, czyli osoba namaszczona przez fundacje finansowe i postkomunistów. Strach o tym pomyśleć. Natomiast, jeżeli chodzi o Pana Nawrockiego to widać, że bardzo dba o Polaków i realizuje te cele, o których mówił w kampanii wyborczej i jest im wierny.

Przypomnę, że kiedy został prezydentem, to już miał przygotowany pakiet ustaw, które złożył w Sejmie w ramach inicjatywy prezydenckiej. Przy Prezydencie działa obecnie 17 rad konsultacyjno-doradczych oraz grono doradców społecznych pracujących pro bono, dla dobra Kraju. Ci ludzie przedstawiają swoje opinie Panu Prezydentowi, a on to analizuje i podejmuje odpowiednią decyzję.

Z perspektywy czasu, jak się czyta i słucha mediów społecznościowych, czy czyta się opinie ekspertów, to widać, że każda z jego decyzji jest naprawdę przemyślana i daje pozytywny efekt. W pierwszym roku swojej kadencji podpisał 255 ustaw, a 41 zawetował. Złożył 22 własnych inicjatyw ustawodawczych.

Wyobraźmy sobie dzisiaj, że Pan Prezydent podpisywałby wszystkie ustawy, jakie podsuwa mu Sejm. To naprawdę byśmy mieli potężne problemy ekonomiczne i polityczne. Dzięki niemu zostały zahamowane dziwne pomysły rządu, te wszystkie polityczne i podprogowe ustawy. To ustawy z tzw. wrzutkami, wydają się czasami jak patrzymy na okładkę wspaniałym rozwiązaniem, ale jak sięgamy do wewnątrz widzimy, że robią nam Polakom krzywdę.

To zauważa pan Prezydent Nawrocki. Nawet te najmniejsze szczegóły mają dla niego ogromne znaczenie. Każdy prawnik wie, że w szczegółach kryje się istota i sens prawa. Pan Prezydent zebrał naprawdę mocną ekipę ludzi, którzy pracują w jego Kancelarii lub współpracują w ramach doradztwa. Widać, że wykonują dobrą pracę i niełatwo jest ich „ograć”, co doprowadza do furii rządzących. Stąd nieustanny hejt i nazywanie Prezydenta „wetomatem”. Mówiąc, że nie podpisuje żadnych ustaw, co, jak mówiłem wcześniej, nie jest prawdą, ponieważ podpisał ich ponad 255.

Należy przypomnieć, że podstawowym obowiązkiem Prezydenta RP to czuwanie nad przestrzeganiem Konstytucji RP. Każda ustawa, zanim ją podpisze, powinna być analizowana pod kątem jej zgodności z ustawą zasadniczą, czyli pierwszą, jaką jest Konstytucja. Nie musimy mówić Amerykanom o istocie i ważności Konstytucji, to gwarancja praw i obowiązków każdego obywatela oraz organów władzy.

Dzisiaj u sterów władzy w Polsce są ludzie, którzy sprowadzają ją, jak to „rozumieją”, do rangi zwykłego aktu podporządkowanego prawu unijnemu (UE). Niszcząc w ten sposób ustaloną od lat w systemie źródeł prawa hierarchię ważności, zapisaną w Konstytucji RP.

Na straży tej zasady hierarchiczności i zgodności uchwalanych źródeł prawa stoi Trybunał Konstytucyjny, który funkcjonuje już od 1985 roku, czyli jeszcze za komuny. Zreformowany on został w 1997 roku, a następnie w 2024 roku.

Czym on jest potocznie? To strażnik stanowionego prawa. To pewnego rodzaju hamulec, by Rząd i Parlament nie krzywdzili obywateli i nie wprowadzali praw, które są niezgodne z umową, jaka została zawarta między obywatelami, a państwem i zapisana w Konstytucji. Strażnik, aby silniejszy urząd, czy władza, która ma po swojej stronie policję, wojsko i pieniądze nie naruszała praw ludzi i innych organów władzy i państwa. To taka czerwona lampka jak w samochodzie. Każdy rozumie, że jej zapalenie grozi awarią. Prezydent to kierowca, który powinien i musi odpowiednio zareagować.

A co robi obecny Rząd w Polsce? Wyłącza tę czerwoną lampkę. Nie przekazuje pieniędzy na utrzymanie Trybunału Konstytucyjnego, ośmiesza go lub mówi, że nie istnieje. Mimo tego pracujący tam sędziowie wykonują swoje obowiązki. Kiedy wydają wyrok, że dana ustawa jest niezgodna z prawem polskim, obecny Rząd go nie publikuje. Mówiąc, że nie ma takiego wyroku. Mimo, że obowiązuje stanowisko Sądu i zasada, że wyroki Trybunału obowiązują już od ogłoszenia ich na sali sądowej i nie muszą być publikowane.

I tu powstaje anarchia prawa. Jeden sędzia uwzględnia wyrok, a inny nie. Ciekawostka logiczno-psychologiczna. Przykład, jeden sędzia uwzględnia waloryzację emerytury zasądzoną przez Trybunał Konstytucyjny obywatelom, a inny nie. Czyli masz szczęście, bo w oparciu o te same przesłanki, twój sędzia na podstawie wyroku Trybunału zasądził ci 500 dolarów do emerytury, a twojemu bratu inny nie, uznając, że go nie ma. Taka jest sprawiedliwość i logika władzy po 2023 roku.

Temu przeciwstawia się Pan Karol Nawrocki, domagając się sprawiedliwości i nadzoru nad zgodnością prawa. Przeciwnego zdania jest Rząd, bo kiedy wyłączy czerwone światło, można robić, co chce, czyli może jechać dalej, nie licząc się z konsekwencjami.

Pan Prezydent mówi, że dojdzie do katastrofy, a Rząd mówi, że mu Prezydent przeszkadza w swobodnej jeździe, bo zezwala mu na to prawo unijne. Na tym polega ówczesny problem w Polsce, aby rząd robił, co chciał, bez ograniczeń prawnych, bez nadzoru, hamulców, a ten, kto o tym mówi, jest mało postępowym, zacofanym człowiekiem, a przede wszystkim nie jest on Europejczykiem. Wojna domowa toczy się już nie o to, czyja będzie Polska, ale i o to, czy będzie w ogóle. A moment katastrofy bliski.

K.T.: Panie Robercie, mieszkam długo w Stanach Zjednoczonych i mogę powiedzieć, że bez względu na to, kim byłby nasz Prezydent (dobrym lub złym człowiekiem), to jednak może zawsze liczyć na szacunek obywateli. Natomiast w Polsce tego szacunku do osoby Prezydenta brak. W mediach społecznościowych osoba Pana Prezydenta jest szkalowana, wyśmiewana itd. Kilkakrotnie też spotkałam się w Polsce z takim stwierdzeniem: „To nie jest mój Prezydent”. Dlaczego tak się dzieje?

R.A.: To też chyba nasza taka cecha narodowa, że my bardzo szybko zapominamy nasze niedogodności, złe doświadczenia, jak nas niektórzy traktowali, jak odzyskiwaliśmy wolność, czy stabilność finansową. Kiedy jesteśmy władni i wolni, nie szanujemy praw i zasad, w tym wywalczonej demokracji i wolności.

Wolny człowiek ma prawo realizować swoje cele tak, jak chce, ale z drugiej strony powinien dbać o to, co zbudował i co stworzył. Musimy też pamiętać, że wolność jednych ogranicza wolność drugich. I nad tym mają czuwać między innymi Prezydent RP i sądy.

Tymczasem niektórzy nie pamiętają i nie szanują tej ciężkiej pracy i przelanej krwi przodków. Dlatego wielu uważa, że „to nie jest mój Prezydent”, bo coś wyczytało w gazecie, usłyszało w rządowej telewizji, czy w mediach społecznościowych, nie zagłębiając się w fakty i prawdę historyczną. To faktycznie wymaga wysiłku, pracy, a czasem i pieniędzy.

Dzisiaj dowiadujemy się, że w Polsce były tworzone „fermy trolli” internetowych, czyli internetowe grupy zadaniowe, które miały na celu zdyskredytowanie w opinii społecznej min. prawicę, kościół i również Karola Nawrockiego, jako przedstawiciela Polaków prawicowych. Były one w większości zainstalowane i finansowane poza granicami kraju. Ośmieszano za ich pomocą nie tylko poprzednie władze prawicowe, ale naszą historię, kulturę, katolicyzm i wkład Polaków w istnienie Europy, jako demokratycznej wspólnoty.

Polska istnieje od tysiąca lat i w wielu przypadkach nasi ojcowie uratowali jej istnienie przed upadkiem. Tak było za króla Jana Sobieskiego, który ocalił Europę przed Turkami. Czy za czasów inwazji Sowietów w 1920 roku, czy w czasie II wojny światowej. A dzisiaj wmawiają nam, że my nie jesteśmy w Europie i musimy oddać wszystko, by na to zasłużyć, a w szczególności suwerenność i 700 ton złota, łącznie z naszą walutą. Na prawie cywilnym pani prof. Petrykowska, legenda Solidarności, uczyła nas, że pieniądz krajowy to istotny element oraz niezbędny warunek suwerenności i niepodległości państwa.

Dzieje się coś dziwnego, że to, co było naszym atutem, filarem, na którym zbudowano naszą niepodległość, czyli wartości katolickie, narodowe, staje się tematem żartów lub przemilczenia. Te wartości zaliczane są przez tzw. elity władzy i celebrytów do zaścianka polityczno-społecznego. A sami uważają się za namaszczonych przez lud o nieograniczonej mądrości i etyce. Tylko jak zagłębimy się w ich akta, w historie rodowe, to się okazuje, że to są rody, które przyjechały do Polski w 1945 roku na radzieckich czołgach lub „zza Buga”, czy pozostali jako potomkowie V-tej kolumny niemieckiej. Tutaj im się bardzo dobrze żyje. Nikt ich nie nęka. A w zamian chcą władzy, jaką utracili po 1990 roku. Dlatego dzisiaj nasze podręczniki do historii są pisane w Niemczech według zasady jedności Europy niepamięci historycznej.

Na szczęście z ostatnich badań statystycznych wynika, że pan Prezydent Nawrocki ma największe poparcie społeczne, mimo nieustannych ataków na jego osobę, rodzinę, czy działania. Ciekawostką jest jednak to, że wśród młodych ludzi pan Karol Nawrocki cieszy się około 70 % poparciem. To daje nadzieję.

Jurata – miejsce spotkania młodzieży/foto: prezydent.pl

K.T.: Chciałam pana jeszcze zapytać o zorganizowanie w Juracie Kampusu Młodzieżowego przez Prezydenta Karola Nawrockiego. Jak pan ocenia kontakt Prezydenta z młodzieżą?

R.A.: To jest chyba pierwszy prezydent, który przejął się rolą młodego człowieka w budowaniu przyszłości Polski. Widać, że leży mu to na sercu, ponieważ na każdych wystąpieniach, na wszystkich spotkaniach są wokół niego młodzi ludzie. W jego kancelarii jest większość młodych, dynamicznych osób. Prezydent powołał Radę Młodzieżową, z którą owocnie współpracuje. To wydarzenie w Juracie też jest tego przykładem.

Proszę sobie wyobrazić, że Jurata to jest ośrodek wypoczynkowy nad samym Morzem Bałtyckim dla głów państwa. Pierwszy raz się wydarzyło, że głowa państwa oddała go do dyspozycji młodych ludzi. Zagwarantowała im wyżywienie, nocleg, dojazd oraz szereg paneli tematycznych z możliwością wypowiedzenia się. Nasz powiat zduńskowolski reprezentowały cztery młode osoby, a jedna z nich, Marysia, zrobiła dla waszej redakcji „Polish News” relację z tego spotkania.

To zapewne nowe spojrzenie Pana Prezydenta na rolę młodego człowieka i jego zaproszenie do pracy na rzecz naszego kraju oraz pobudzenie aktywności społeczno-politycznej młodzieży w tej płaszczyźnie.

Spotkanie Prezydenta RP z młodzieżą w Juracie/fot.prezydent.pl

K.T.: Czy to oznacza, że Pan Prezydent Nawrocki „bierze w swoje ręce” przyszłość Polski?

R.A.: Tak. Między innymi pragnie pokazać młodemu człowiekowi, że przyszłość Polski jest bardzo ważna, ponieważ to oni wkrótce będą nią rządzić. Do tej pory politycy, niestety, w szczególności ci, co już są w polityce od 20 lat, nie za bardzo przejmują się przyszłością młodych osób. W szczególności tych z małych miasteczek czy wiosek. Nie za bardzo też widzą, w jaki sposób mogą im pomóc, aby młodzi ludzie mogli zrealizować swój rozwój i marzenia.

Polityka Unii Europejskiej „kupuje” młodego człowieka, organizuje mu imprezki, gdzie może wypić, zapalić, pobawić się, nie mówiąc o innych rzeczach podprogowych, gdzie on jest nie tyle wolny, ale staje się uzależniony od tych wszystkich pseudo-atrakcji, zapominając o swojej przyszłości.

My Polacy pamiętamy taki okres w naszej państwowości, za czasów królów Sasów, kiedy Polska była bogata, płynęła mlekiem i miodem, przyszli królowie bawili się i tańczyli, wysysając przy tym zasoby państwa. W konsekwencji stało się to, że zostaliśmy rozdrapani przez sąsiadów, którzy zauważyli, że jesteśmy już słabi. Byliśmy najedzeni, uśmiechnięci i zadowoleni, ale bezbronni i bez trzeźwego osądu sytuacji.

Ci, co podejmowali takie decyzje, dostali za to potężne pieniądze. Wiemy o tym dopiero po 200 latach, kiedy Rosjanie po 1990 roku otworzyli nam swoje archiwa. Wówczas okazało się, że ci, co obalili Konstytucję 3 Maja i krzyczeli najgłośniej za wolnością i prawami, byli zwykłymi zdrajcami. Sprzedali się za carskie i pruskie srebrniki.

Prezydent Karol Nawrocki pragnie pokazać młodemu człowiekowi, co jest w życiu ważne, że ten młody człowiek może też przejąć odpowiedzialność za Polskę. Osobiście mam takie przeczucie, że w przyszłym Parlamencie będzie więcej młodych ludzi niż starszych i to jest nadzieja. Ja sobie przypominam odpowiedź byłego prezydenta Komorowskiego, kiedy na pytanie młodego człowieka, co on ma zrobić, bo nie stać go na mieszkanie, studiuje i tak dalej… na co Prezydent mu odpowiedział.”Weź pan kredyt”. To samo pytanie, to sama odpowiedź pada dzisiaj z ust Ministra Rolnictwa, do rolników. „Weźcie sobie kredyt”. A w perspektywie zerowej opłacalności zostań bankrutem, a banki niemieckie zaopiekują się twoim majątkiem.

K.T.: Jaką osobą jest Prezydent Karol Nawrocki. Jak by go pan scharakteryzował?

R.A: Warto też osobiście skonfrontować wiedzę, jaką przekazują nam media głównego nurtu na temat prezydenta, z faktami i rzeczywistością, jaką usłyszycie. Zobaczycie, że będziecie mile zaskoczeni jego wiedzą, erudycją i pozytywną energią płynącą z jego osoby. Ciężko pracujący od wczesnych godzin rannych, do wieczora dla Polski. To nie jest osoba siedząca pod prezydenckim żyrandolem, tylko Polak nie marnujący żadnej chwili dla kraju. Jak niesie wieść z Pałacu Prezydenckiego, dość dużą dynamikę pracy mają z tego powodu pracownicy Kancelarii i funkcjonariusze Służby Ochrony Państwa, dbający o bezpieczeństwo głowy państwa. Są zapewne zaskoczeni jego aktywnością od rana do późnego wieczora. Jak spotyka się z ludźmi, to nie z kilkoma najważniejszymi osobami, tylko z tłumami, setkami ludzi. Z każdym chce się przywitać i porozmawiać. Tak samo robił Jan Paweł II. Dynamika i aktywność to charakterystyka tych dwóch osób.

Na koniec, w ramach refleksji muszę dodać, że uważam, iż Karol Nawrocki wygrał wybory prezydenckie między innymi dlatego, że jest tytanem pracy. W przeciwieństwie do pana Trzaskowskiego, który zawsze był zmęczony i nienawidził spotkań z ludźmi. Irytowały go wywiady oraz debaty w przeciwieństwie do pana Karola Nawrockiego.

Jako ciekawostkę mogę Państwu powiedzieć, jak wyglądał, z tego, co mówił mi jego współpracownik, jego dzień w trakcie kampanii wyborczej. Proszę sobie wyobrazić, że wstawał o 5-tej rano, następnie przygotowywał się fizycznie, bo jest czynnym sportowcem, więc ćwiczył przez godzinę. Następnie, o 6-tej rano zawsze była Msza święta, celebrowana przez osobistego kapelana, który razem z nim podróżował w trakcie kampanii. Po śniadaniu ruszali do pracy. Ale media tego faktu nie poruszały.

Również obecnie Pan Prezydent zawsze wstaje wcześnie rano, przygotowuje się fizycznie, a następnie duchowo i potem rozpoczyna pracę. Dlatego widać u niego charyzmę i siłę. Druga rzecz: ma świetną pamięć. Jeżeli są osoby, z którymi miał już kontakt, to on ich kojarzy po imieniu i nazwisku. Opowiadałem wcześniej o swoim doświadczeniu osobistym w tym zakresie, ale potwierdzają to też jego współpracownicy. Nie wiem, czy większości politykom chciałoby zamęczać swój umysł czyimś nazwiskiem, a do tego mieć wolę dostrzeżenia go w tłumie i z uśmiechem na ustach, przywitania go. Wielu by przeszło, szukając „żyrandola”.

„Żyrandol” dla wyjaśnienia, to synonim lenistwa jednego z byłych Prezydentów RP, wywodzącego się z Koalicji Obywatelskiej, który znany był tylko z tego, że siedział pod prezydenckim żyrandolem i pił kawę. Tak go określił sam premier Tusk.

Pan Prezydent często bywa w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Zapraszam więc całą Polonię na spotkania z nim. Przekonacie się państwo osobiście i powiecie, Antoniak z Polski miał rację. Można z całą powagą odnieść wrażenie, że wyrasta nam kolejny mąż stanu pokroju Piłsudskiego, św. Jana Pawła II. Będziecie pod wrażeniem tego, co mówi, i zachwyceni będziecie tym, w jaki sposób przemawia. Wówczas z przekonaniem i dumą powiecie: To mój Prezydent.

K.T.: Panie Robercie, wykorzystując naszą rozmowę, chciałam zapytać pana o przesłanie dla Polonii. Czy ma pan jakieś?

R.A.: Jeżeli chodzi o Polaków mieszkających poza granicami naszego kraju, chciałbym im serdecznie podziękować i podnieść na duchu, cytując werset z naszego Hymnu Narodowego: „Jeszcze Polska nie zginęła, kiedy my żyjemy”. Kiedy my wszyscy żyjemy w kraju i poza nim oraz pamiętajmy o słowach śp. Premiera RP Jana Olszewskiego: „W grze jest coś więcej, jest pewien obraz Polski, jaka ona ma być, może inaczej — czyja ona ma być”.

Chciałem Wam podziękować za ten aktywny udział i pracę na rzecz propagowania polskości poza granicami kraju, a w szczególności za pomoc, wsparcie i troskę w uświadamianiu nam wszystkim, wspólnych wartości narodowych oraz historii.

Chciałbym podziękować za to, że cały czas pamiętacie o swoich korzeniach, o tej naszej Matce Ojczyźnie. Widać było to również podczas kampanii Pana Prezydenta, gdzie aktywnie większa część Polonii uczestniczyła i realizowała się jako Polacy, jako patrioci. To dzięki również waszej pracy, relacje Karola Nawrockiego z Prezydentem Stanów Zjednoczonych są na poziomie, na jakim mógłby sobie pomarzyć nie jeden przywódca narodowy czy polityk europejski.

W związku z tym naprawdę dziękujemy tym, którzy pracują w Stanach Zjednoczonych i cały czas myślą o tej naszej Polsce. Pamiętamy Ignacego Paderewskiego, dzięki któremu w okresie dwudziestolecia międzywojennego, a zwłaszcza dzięki dobrej jego relacji z prezydentem USA Woodrowem Wilsonem, mieliśmy ogromne wsparcie dyplomatyczne w procesie odzyskania niepodległości.

Dziękuję również za wszelką pomoc w tym materialną, bo przypomnijmy sobie okres stanu wojennego, kryzysu ekonomicznego, czy pomoc w odbudowie obiektów kościelnych, czy historycznych. Wspieranie Solidarności, bez której droga do odzyskania niepodległości byłaby długa, a może i niemożliwa.

Korzystając z łamów „POLISH NEWS” proszę wszystkich Polaków przebywających poza granicami, którzy mają w sercu naszą Ojczyznę i pamiętają o niej, dbają o nią, żebyśmy cały czas jako wspólny Naród, mogli dalej tę współpracę rozwijać i rozszerzać. Nie patrzmy na tych, którzy mówią, że Polskość, to nienormalność. Wręcz przeciwnie, pamiętajmy, że wywodzimy się wszyscy z pięknego Domu, któremu na imię Polska. O silnych fundamentach z wspaniałą historią, kulturą i tradycją, jakich pozazdrościć nam mogą inne narody. Mówmy o tym naszym następcom. A potrzeb i możliwości razem mamy wiele.

K.T.:Dziękuję za rozmowę

R.A.: Ja również dziękuję – i z nadzieją pozdrawiam słowami: „ Jeszcze Polska nie zginęła, kiedy my żyjemy”.