Robert Antoniak na jednym z wieców poparcia kandydata na prezydenta Karola Nawrockiego
„Polish News” rozmawia z Robertem Antoniakiem o faktach dotyczących wyborów prezydenckich w Polsce w 2025 roku
Część I wsza
Krystyna Teller, Redaktor Naczelny „POLISH NEWS” rozmawia z Robertem Antoniakiem, mieszkańcem Zduńskiej Woli, prezesem organizacji Front Patriotyczno-Gospodarczy Powiatu Zduńskowolskiego, członkiem Ruchu Obrony Wyborców w 2025 roku, społecznikiem, rolnikiem, prawnikiem oraz wolontariuszem.
Krystyna Teller: Panie Robercie, jest pan znanym i szanowanym patriotą w waszym powiecie. Cenionym obywatelem Polski, przez samego Prezydenta Karola Nawrockiego, proszę opowiedzieć czytelnikom „Polish News” jak doszło do tego, że pan zasłużył sobie na takie wyróżnienie?
Robert Antoniak: Proszę Państwa, początek mojego zaangażowania w ruch społeczno-kulturalno-polityczny zaczął się, tak jak chyba u większości z nas, od historii rodu. Tutaj należy zwrócić uwagę, że mieszkam w Zduńskiej Woli. Dla przeciętnego człowieka Zduńska Wola może być mało znana, jednak dla katolika Zduńska Wola to miejsce urodzin świętego Maksymiliana Kolbe. Podróżując po świecie uświadamiamy sobie, że niektórzy nie wiedzą, gdzie leży Polska na mapie globu. Natomiast ku zaskoczeniu wszyscy bardzo szybko identyfikują Polskę jako miejsce urodzenia świętego Maksymiliana Kolbe, który jest bardzo mocno rozpoznawalny na świecie, promujący nasz naród i nasze przywiązanie do Kościoła katolickiego.
Moje nazwisko, Antoniak, rodowe, wywodzi się od przodka Józefa Antoniewskiego vel Antoniak. Wójta okresu dwudziestolecia międzywojennego Gminy Lutomierskiej, leżącej w granicach miasta Łodzi, w centralnej części Polski. Po wojnie, po różnych „doświadczeniach” sowiecko-niemieckich, w naszych dokumentach została tylko część tego nazwiska Antoniak.
Podkreśliła Pani, że jestem rolnikiem więc tak, jestem rolnikiem. Po pracy intelektualnej lubię mieć kontakt z naturą. Odpoczywam wówczas psychicznie. W zasadzie te doświadczenia ziemiańskie mamy od wielu pokoleń. Mój pradziad miał dość duży majątek ziemski pod Lutomierskiem, który nosił nazwę Stasinka. To była posiadłość poszlachecka. Sam natomiast bardzo dobrze zapisał się w historii regionu, ponieważ objął wójtostwo po skorumpowanym poprzedniku. Rozbudował gminę. Wybudował najdłuższą pozamiejską wówczas w Polsce linię komunikacji tramwajowej. Był dobrym gospodarzem, dobrym ziemianinem. Po wojnie z tych majątków zostało niewiele. Zostały zniszczone, podzielone, rozparcelowane przez Niemców i Rosjan.
Niemniej jednak mój dziadek Mieczysław, a następnie tata Jerzy, mimo istniejących przeciwności realnego socjalizmu, zdołali odbudować część majątku. Rozbudowując je do jednego z największych gospodarstw w powiecie zduńskowolskim. Obecnie to Ja realizuję ich spuściznę i zamiłowanie do ziemi ojczystej. Choć koniunktura ekonomiczna jest tragiczna i w zasadzie to nie zawód, tylko drogie hobby. Gdyby nie pamięć o przodkach, zapewne bym nim nie był. Dodatkowo pracuję w kancelarii prawnej. Jestem obecnie emerytowanym oficerem policji. Tych zawodów też w swoim doświadczeniu życiowym mam kilka, bo jestem również egzaminatorem nauki jazdy, biegłym i rzeczoznawcą w tym zakresie. Taka była rzeczywistość w Polsce i potrzeby, by móc rozwijać własną osobowość i utrzymać się w trudnej rzeczywistości finansowej. Musiałem mieć kilka źródeł utrzymania, by realizować dzieło przodków i własne.
Ale wracając do rodowej historii, mój dziadek Mieczysław był w Gwardii Przybocznej Marszałka Piłsudskiego. Także ta tradycja i kult polskości, patriotyzmu w naszej rodzinie były dość mocne. Nie była ona może tak mocno przekazywana przez mojego tatę, który był bardziej zajęty rozwojem ekonomicznym i zapewnieniem dobrobytu, który nam chciał stworzyć. Z drugiej strony o rodowodzie mówiło się mało z uwagi na realia komunistyczne. Rozumiem, że tata chciał nas chronić, nie rozmawiając z nami na te tematy, ponieważ obawiał się represji komunistycznych.
Pierwsze zalążki budzenia się patriotyzmu, to czas mieszkania jako młodzieniec i uczeń szkoły średniej, w romańskim kompleksie klasztornym – w Czerwińsku nad Wisłą, niedaleko Warszawy. Tam księża Salezjanie prowadzili tzw. Aspirantat, tzn. Ośrodek Młodzieżowy, gdzie mieszkałem będąc wychowywany w duchu katolickim i patriotycznym. Do szkoły średniej, chodziliśmy natomiast do państwowej. Jednak i tam nauczyciele, wiedząc, że jesteśmy od Salezjanów, nie wciskali nam propagandy i kłamstw historycznych. Wiedząc, że i tak poznamy prawdę. Historycznie Czerwińsk nad Wisłą, to miejsce pierwszej w historii Europy i wojskowości, dużej przeprawy pontonowej przez Wisłę. Wówczas król Polski Władysław Jagiełło w 1410 roku szedł na zwycięską bitwę z Krzyżakami. Do dzisiaj są ślady i legendy, że Jagiełło ostrzył o kolumny kościoła romańskiego swoje miecze, idąc na Grunwald. To piękne przesiąknięte historią i tradycją miejsce, z cudownym obrazem Matki Boskiej Pani Mazowsza. Matki Pocieszycielki, przed którą nie tylko Władysław Jagiełło wypraszał cuda dla Polski.
Później życie potoczyło się szybko. Studia na Wydziale Prawa i Administracji. Praca zawodowa na kilku etatach w tym, jako oficer Policji, Wykładowca w Szkołach Policyjnych, Straży Pożarnej, Egzaminator itd., oraz prowadzenie dużego gospodarstwa rolnego. Jak każdy człowiek na początku życia, chcemy się spełnić na wielu płaszczyznach. Zapewne rozumieją to ludzie mieszkający w USA, pracujący na kilku etatach. Byłem zajęty pracą od rana do wieczora. Dlatego rozumiem też młodych ludzi, którzy mają po 30-40 lat, są zajęci rodzinami i chcą zbudować dla siebie i dla dzieci kapitał na przyszłość.
To był labirynt działań, ale w pewnym momencie Pan Bóg pomaga człowiekowi doświadczyć momentu, w którym powinien sobie uświadomić priorytety w życiu. U mnie to był moment ciężkiego wypadku komunikacyjnego w służbie policyjnej, w ramach wykonywanych obowiązków służbowych, notabene z winy innego policjanta. W następstwie był szpital i leczenie. W tym okresie do władzy w Polsce doszła tzw. Prawica. Wówczas moi przełożeni, gdzie większość z nich lub ich ojcowie, byli skażeni służbą jako funkcjonariusze komunistycznej Służby Bezpieczeństwa widząc, że jestem jedynym oficerem z prawicowym rodowodem i do tego mianowanym przez śp. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego na oficera, robili wszystko, bym nie wrócił do służby po ciężkim wypadku, obawiając się zagrożenia kadrowego. Później większość z nich została i tak zwolniona ze służby przez PiS. Jednak, kiedy ponownie wrócił do władzy pan Tusk w 2023 roku, część powróciła do służby lub ich dzieci. Niemniej jednak, Pan Bóg zawsze ma jakiś plan dla człowieka. W moim przypadku, postawił na mojej drodze życia niesamowitą kobietę. Polską zakonnicę ze Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego, Dyrektorkę Hospicjum im. bł. ks. Michała Sopoćki w Wilnie. Funkcjonującego w miejscu namalowania cudownego obrazu „Jezu, Ufam Tobie”.
To znane na świecie i jedyne na Litwie miejsce, gdzie chorzy na raka w godności mogą dopełnić swoich ziemskich dni. Pełnym cudów, wspaniałych osób z otwartymi sercami dla wszystkich ludzi i wyznań. To nie tylko Hospicjum, ale Duchowa Ambasada Polski, gdzie spotykają się ludzie wszystkich pokoleń i płaszczyzn, łącznie z głowami państw.
Siostra Michaela odbiera dary przywiezione przez pana Roberta i jego syna Franka
K.T: Jaki wpływ miała Siostra Michaela na pańskie dalsze życie, wybory ?
R.A.: Siostra Michaela zaprosiła mnie do Wilna, bym został wolontariuszem Hospicjum. Tam poznałem nie tylko życie ludzi ciężko chorych i sytuację polskiego hospicjum, ale również uświadomiłem sobie, że to, czym karmiła nas ideologia europejska o równości państw w Europie, o równym traktowaniu wszystkich obywateli, w tym mniejszości narodowe, to mrzonki. Tam poznałem prawdę o sytuacji Polaków na Litwie, którzy utracili ojczyznę.
Polacy tam czują się (dyskryminowani) za pochodzenie, mowę, za wszystko, co związane z polskością. Byłem świadkiem, że za wywieszenie flagi polskiej grożono mandatami, a wokół wiszą flagi ukraińskie. Za napisy na budynku po polsku kara, taka jest równość europejska.
Karol Nawrocki podczas spotkania z wyborcami
K.T: Co było głównym motorem pańskiego zaangażowania w wybory właśnie Karola Nawrockiego? Dlaczego się pan nie zaangażował na przykład w wybory innego kandydata?
R.A: Chciałbym powiedzieć o sytuacji, w której odbyły się wybory i kampania Karola Nawrockiego, stricte w Zduńskiej Woli, ponieważ to środowisko bardzo dobrze znam. Znam ludzi, którzy tutaj mieszkają, i znam historię pewnych rodów, nie tylko polskich. Miasto Zduńska Wola było społecznością wielokulturową, gdzie mieszkali Niemcy, Żydzi i Polacy.
Dlaczego się zaangażowałem? Odpowiedź jest prosta. Ponieważ, tak powinien postąpić każdy Polak z rodowodem polskim lub pragnący niezależności i wzrostu ekonomicznego kraju i jego mieszkańców.
Z perspektywy czasu, analizując mój życiorys, rodowód, wykształcenie i realia, myślę, że byłem do tego powoli przygotowywany przez opatrzność. Musi każdy z nas stanąć w prawdzie i zadać sobie pytanie, czy to, co robi, jest właściwe. Myślę, że zawsze serce miałem jak i moi przodkowie, po prawej stronie. Zawsze w uszach brzmiały mi słowa Danuty Siedzikówny, pseudonim „Inki”, z Wileńskiej AK: „Powiedz mojej babci, że zachowałam się jak trzeba. Trzeba było zachować się jak trzeba.
Ponadto prezentuję wartości prawicowe, katolickie oraz te polskie, czyli patriotyczne, związane stricte z byciem prawdziwym Polakiem.
K.T.: Co to znaczy według pana być prawdziwym Polakiem?
R.A.: Prawdziwy Polak ma matkę, która go zrodziła, matkę Królową Polski, czyli Maryję, Matkę Boga, i trzecią, którą jest Polska, czyli Ojczyzna.
Dlatego żeby zrozumieć prawdziwego Polaka, trzeba po prostu wiedzieć, na jakich filarach zbudowana została i na jakich opiera się Polska. Dlaczego mówię „prawdziwego Polaka”. Ponieważ obecnie wielu obywateli Polski nie ma korzeni polskich. Wielu wjechało do Polski po 1945 roku na czołgach radzieckich lub pozostało po najechaniu nas przez czołgi niemieckie w 1939 roku. Wielu zostało przesiedlonych w ramach akcji „Wisła”, podając się za Polaków, których zamordowano w mordach na Wołyniu.
Dlatego uważam, że Karol Nawrocki jest człowiekiem, który, mając wiedzę, jaką uzyskał w Instytucie Pamięci Narodowej, jak i tę, którą zdobył jako doktor nauk historycznych, jest trudnym przeciwnikiem dla postkomuny i pseudo Polaków. Dodatkowo Ci, co zdołali go poznać bliżej, wiedzą, że ma dość mocny kręgosłup moralny i trudno nim manipulować lub oszukać.
Zadaje mi Pani pytanie, dlaczego nie wybrałem innego kandydata w kampanii wyborczej i nie popierałem liberalnej lewicy, ekonomicznie bardziej opłacalnej. Czy mógłbym dla ekonomii i własnego zysku, przejść na lewą stronę? Wiedząc, co to są za ludzie, z jakich rodów pochodzą lub co sobą prezentują? No nie. Co miałbym powiedzieć swoim przodkom i sobie samemu, patrząc w lustro lub synowi w oczy?
Obecna sytuacja w Polsce przypomina czasy uchwalenia Konstytucji 3 Maja. Wielu jej przeciwników po latach, po otwarciu archiwów rosyjskich, okazało się zwykłymi zdrajcami i przekupionymi przez carycę Katarzynę łapownikami. Ci, co najgłośniej krzyczeli za prawami i wolnością I-ej Rzeczypospolitej, sprzedali Polskę za „30 przysłowiowych srebrników”. Przypomina nam to współczesną scenę polityczną. Uważam, że jest to coś niebywałego. Dlatego rozumiem Karola Nawrockiego, który cały czas jest w kontrze do tych działań i tych ludzi, którzy celowo niszczą naszą Ojczyznę.
Uważam, że obecny czas, jaki doświadczamy w Polsce po 2023 roku, to nie tylko czas katastrofy ekonomiczno-politycznej, ale czas oczyszczenia i odkrycia się tych osób przed opinią publiczną. Dzisiaj już wielu Polaków otwiera oczy i z przerażeniem odkrywa co się dzieje z krajowym budżetem, dochodami obywateli, ochroną zdrowia, rolnictwem, wymiarem sprawiedliwości, inwestycjami, edukacją, czy sytuacją międzynarodową. Na wszystkich płaszczyznach jest problem. A rząd jak za króla Sasa, bawi się, rozdaje pieniądze na błahostki. A w zamian oferuje igrzyska, jak w 1945 roku. Ściga przeciwników politycznych, a w szczególności tych co dokonali przełomu, powiększając budżet państwa i obywateli, tak jakby chcieli zatrzeć za nimi ślad, hańbiąc ich i ich dzieła.
K.T.: Jaka sytuacja gospodarczo-polityczna panowała w Polsce przed wyborami ? Jak wyglądała w tym czasie Polska?- W jakich realiach odbyły się wybory prezydenckie w Polsce?
R.A.: Przeciętny Amerykanin pochodzenia polskiego, który mieszka w Ameryce, w Kanadzie lub w innym kraju, nie zdaje sobie sprawy, jaka była sytuacja po 2023 roku.
Proszę Państwa, po 2023 roku, kiedy władza została przejęta przez premiera Tuska, wrócił stary system. Do Rządu weszła ekipa byłej kasty, która utraciła wpływy i władzę, a przychodzi teraz z bardzo wyraźnym celem – zniszczenia prawicy, by w przyszłości nie była wstanie dokonać żadnych zmian. Jak to mówią komuniści, „żeby było jak było”.
Zaczęto powoli, stopniowo wyłączać wszystkie instytucje państwowe mające nadzór nad organami, które miały strzec prawa i zasady trójpodziału władzy. Pod pretekstem zmian w imię europejskich standardów lub podprogowych działań wprowadzano układ, dający im nieograniczoną władzę. Stworzono system nieetatowych ekspertów, którzy tworzyli opinie pod konkretne potrzeby polityczne i cele. Zniszczono wypracowane przez lata standardy demokratyczne, lub je ośmieszano. Zgodnie z doktryną „realizacji prawa, jak się je rozumie”. Pojawili się eksperci, którzy usiłowali lansować teorie nieznane do tej pory w pragmatyce prawnej, w szczególności w prawie konstytucyjnym. W związku z powyższym osoby, które zaczęły głośno o tym mówić, mówiąc delikatnie, nie miały i nie mają łatwo.
Ustawodawca polski, chcąc przeciwdziałać tego typu postępowaniom, sformalizował procedury usuwania osób i instytucji ważnych dla interesu państwa i jego stabilności, kiedy do władzy przychodzą nowe rządy chcące balansować na granicy prawa.
A przypomnijmy, że aby stały się aktem prawnym powszechnie obowiązującym, muszą być zaakceptowane i podpisane przez Prezydenta Rzeczypospolitej. Wówczas, mając przewagę mandatową w Parlamencie, wpadli na pomysł, że będą wykorzystywać do realizacji swoich celów akty prawne niższego rzędu, czyli rozporządzenia lub uchwały. Naruszając w ten sposób, hierarchię konstytucyjną źródeł prawnych, tak jakby Ustawy i Konstytucja RP w tych sprawach nie funkcjonowała, głosząc tezę wyższości prawa unijnego nad najwyższym aktem prawnym jakim jest Konstytucja RP.
Tak przejęto Prokuraturę Generalną, media państwowe i ważniejsze instytucje. Telewizję i Radio przejęły odpowiednie osoby, forsujące propagandę sukcesu i neoliberalne teorie. Polacy jednak, to naród ludzi niepoddających się bez walki, mimo zagrożeń. Przypomnijmy, że rozpoczęły się procesy polityczne ścigające byłych ministrów, którzy przekazywali środki, np. Państwowym Strażom Pożarnym lub Ochotniczym Strażom Pożarnym, włączonym do systemu ratownictwa krajowego. Gdyby nie te pojazdy i wyposażenie, zalane miasta i wsie w 2024 roku przez powódź, nie miałyby pomocy i narzędzi do obrony swoich domów. Niektórzy z nich musieli uciekać z kraju, bojąc się linczu i ustawianych procesów np. Pan minister Ziobro czy pan Romanowski.
Najciekawsze jest to, że powołani obecnie urzędnicy, czy przedstawiciele rządzących partii realizują swoje cele polityczne na podstawie tych samych przepisów i tej samej pragmatyki marketingu politycznego. A żadne z wszczętych postępowań karnych w tej materii, nie zostało aż dotąd zakończone prawomocnym skazaniem.
Przeciętny człowiek zajęty pracą i utrzymaniem rodziny, nieinteresujący się zachodzącymi zmianami, nieposiadający wiedzy, mógł tego nawet nie zauważyć lub uznać, że go to nie dotyczy.
Jak to może zrozumieć Amerykanin? Tak, jakby prezydent miasta uchwalił sobie prawo, które jest niezgodne z prawem federalnym, z Konstytucją USA. I mówił, że Sądu Najwyższego już nie ma, bo on to mówi i jego eksperci. Pracujący tam sędziowie z 30-to letnim doświadczeniem, to „neosędziowie”, a prawo federalne przestaje działać, bo on to tak rozumie. Eksperci wydają opinię, że ma rację. Taka była sytuacja w Polsce przed wyborami i jest ona nadal.
Dopiero po pojawieniu się niezależnego medium TV Republiki i TV wPolsce24, szersza opinia publiczna mogła otrzymywać rzetelne informacje o sytuacji w Polsce, co nie jest na rękę obecnej władzy. Podsumowując, państwo zaczęło chylić się ku upadkowi, to był początek.
Na koniec w tym temacie powiem, że bardzo łatwo jest dzisiaj postawić komuś zarzut popełnienia przestępstwa, medialnie dokonać zatrzymania i zamknąć go w areszcie. Zhańbić ją, rujnując życie i majątek. W następstwie, ta osoba chcąc dochodzić sprawiedliwości musi toczyć kosztowne batalie w sądach latami, z wiadomym skutkiem. Sama Pani dobrze wie, jak w Polsce działa obecnie wymiar sprawiedliwości. Chciała Pani powrócić do Polski. Starała się Pani o transkrypcję nazwiska i co za tym idzie otrzymanie Dowodu Osobistego i emerytury, która się pani w Polsce należy. Będąc oszukana nawet przez adwokatów, nie mówiąc o rzetelności sądu, między innymi z tego powodu wróciła Pani do USA z Polski.
K.T.: Do czego pan zmierza?
R.A.: Do czego zmierzam? Do tego zmierzam, że ta sytuacja była bardzo trudna. I wtedy pojawił się problem, ponieważ nie miał kto zarządzać tymi strukturami prawicowymi. Wiele osób bało się. Niektórzy czekali z boku, że coś się jakoś poukłada. Nie chcieli się uaktywniać, bojąc się lub dla „30 srebrników”, przeszli do obozu władzy, by mieć dobre pensje.
W tej sytuacji pojawia się następny problem. Trzeba przeprowadzić wybory, a w terenie nie ma ludzi, którzy mogliby pracować. Druga rzecz: największa partia opozycyjna, czyli PiS, została bezprawnie pozbawiona subwencji, czyli nie ma pieniędzy na promowanie swojego kandydata. Minister finansów, do dzisiaj nie wypłacił tej subwencji, pomimo decyzji sądu nakazującej wypłacenie należności.
K.T.: Czy pan kiedyś należał do jakiejś partii?
R.A.: Do tego czasu nie byłem w żadnej partii i ludzie, z którymi współpracowałem, też nie. Dlatego my, to jest grupa ludzi, która pracowała społecznie i politycznie jako wolontariusze, postanowiliśmy działać. Byliśmy tylko tzw. sympatykami mającymi serce po prawej stronie.
Mamy swoje wartości katolickie, prawicowe, jak i patriotyczne, ale jakoś wcześniej nie czułem jeszcze takiej potrzeby. Natomiast, zmusiła nas ww. okoliczność. Postanowiliśmy działać. Zebraliśmy się w grupie prawie stu osób. Postanowiliśmy, że musimy wziąć sprawy w swoje ręce i przeprowadzić te wybory, bo nie ma kto się tym zająć. Ci, co byli w byłych strukturach prawicy, nie przejawiali inicjatywy z ww. powodów.
Wówczas, jako prowadzący to spotkanie, zostaję poproszony o to, żeby zająć się wyborami. Zostaję pełnomocnikiem Komitetu Wyborczego pana Karola Nawrockiego na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i tak się zaczęło. Zebraliśmy wspaniałych ludzi, którzy za własne środki i w wolnym czasie, nie licząc się z konsekwencjami, ciężko pracowali na sukces Pana Karola Nawrockiego w powiecie zduńskowolskim. To był dla wszystkich ogromny sukces. Połączyliśmy siły ze wszystkimi grupami i organizacjami prawicowymi. Pierwszy raz od 30 -tu lat w naszym powiecie tak wysoko wygrał prawicowy kandydat. To przypominało czas walki, jak za czasów rozbiorów. Nie zważaliśmy na konsekwencje. Do dzisiaj niektórzy z naszych zaangażowanych ludzi, nie mogą znaleźć pracy z tego powodu, bo są kojarzeni jako osoby o poglądach prawicowych.
Wolontariusze z Szadku z ulotkami i banerami
K.T.: Proszę nam powiedzieć, jakie partie wcześniej „rządziły” na terenie Zduńsko-Wolskim?
R.A.: We władzach zarządzających samorządem powiatu zduńskowolskiego najmocniejszą pozycję miała i ma Platforma Obywatelska, dzisiaj Koalicja Obywatelska. Wspiera ich odwieczny partner polityczny Polskie Stronnictwo Ludowe, oraz lewicę postkomunistyczną. PSL swój rodowód wywodzi ze Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego, które przed 1990 rokiem było komunistyczną partią chłopską na wsiach. Choć obecnie w tej partii ludowej większość to osoby niezwiązane z rolnictwem. Bardziej zainteresowane łatwym dostaniem apanaży, czyli stanowisk urzędniczych, i realizacją szybkiej kariery zawodowej.
Reasumując, prawica w tych warunkach nie miała lekko i w tej matni zaczynamy powoli budować kampanię wyborczą dla kandydata, pana Karola Nawrockiego. Zaczynamy zbierać pieniądze, organizujemy spotkania, wystąpienia, marsze. Byliśmy obecni tam, gdzie mogliśmy dotrzeć do grona wyborców. Ataki ze strony postkomunistów i byłych funkcjonariuszy służby bezpieczeństwa nie ustawały. Nie mieliśmy dostępu do mediów lokalnych, ponieważ popierały one władzę „13 grudnia” i kandydata liberalno-lewicowego Trzaskowskiego.
K.T.: Front Patriotyczno-Gospodarczy i jego działalność podczas kampanii prezydenckiej. Co Pan może na ten temat powiedzieć?
RA: Front Patriotyczno-Gospodarczy powstał później po wyborach prezydenckich. W okresie przedwyborczym osoby, z którymi pracowałem, nie chciały być jeszcze w jakiejś partii, ale czuły potrzebę i chęć współpracy na rzecz Karola Nawrockiego.
Ci ludzie ciężko pracowali, sprawdzili się, osiągnęli sukces. Warto było wykorzystać ten potencjał. W związku z tym powstał pomysł stworzenia takiej struktury społeczno-polityczno-gospodarczej, która pomoże w przyszłości zrealizować cele: patriotyczne, historyczne, kulturalne i katolickie. Są to fundamenty i wartości, na których oparta jest nasza Ojczyzna, a którym jest wierny, jak widać, pan Karol Nawrocki. Widzimy i słyszymy, że Pan Prezydent stoi na straży tych wartości, co nie bardzo podoba się obecnej władzy wykonawczej w Polsce.
K.T.: Jak i w czym przejawiała się Wasza działalność, jeżeli chodzi o ten okres przedwyborczy? Jakie były Wasze działania? Co robiliście, mam na myśli tę grupę ludzi, z której Pan później stworzył organizację Patriotyczno-Gospodarczy Front.
R.A.: Pierwszym celem była potrzeba scalenia tych ludzi w jednej, dotąd nieformalnej strukturze. Ponieważ widzieliśmy, że po prawej stronie pojawił się problem, o którym mówiłem wcześniej, i my, widząc to, chcieliśmy przejąć te sprawy w swoje ręce, ktoś musiał pracować tutaj na dole w tych powiatach, w tych samorządach, no i to byliśmy my.
Organizowaliśmy spotkania, wyjazdy. Byliśmy na wszystkich marszach patriotyczno-prawicowych w Warszawie. Braliśmy udział w kongresach, debatach przedwyborczych z Karolem Nawrockim. Jeździliśmy na marsze popierające Karola Nawrockiego lub wspierające jego inicjatywę. Byliśmy również na spotkaniach w poszczególnych miastach, w których Karol Nawrocki spotykał się z mieszkańcami.
Wolontariusze po Mszy św. poświęconej kandydatowi na prezydenta, Karolowi Nawrockiemu
Później organizowaliśmy w ramach tych struktur katolickich msze, modlitwy w intencji kandydata na prezydenta, dr Karola Nawrockiego. Odbywały się różańce i nabożeństwa, choć niektórzy księża mocno obawiali się zemsty ze strony władz, w tym PSL-u.
K.T.: Jakich dodatkowych form używaliście, aby promować waszego kandydata ?
R.A.: Dodatkową taką już w ramach kampanii działalnością była informacja poprzez banery, poprzez ogłoszenia, poprzez spotkania z mieszkańcami w naszym powiecie i w poszczególnych miejscowościach. Byliśmy w każdej wiosce, w każdej miejscowości. Oczywiście banery kampanijne finansowaliśmy sami, zgodnie z prawem, wpłacając na odpowiednie konto komitetu wyborczego pieniądze, za które odbieraliśmy materiały wyborcze.
Promując kandydata, przedstawiając jego program, jak również uświadamiając ludziom, że idzie ogromna fala propagandy, która chce go zniszczyć. Cały sektor i struktura medialna w Polsce i Europie były w zasadzie przeciwko Karolowi Nawrockiemu.
Może nie wszystkie media. Pojawiła się wówczas Republika, która jakby raczkowała, nabierała doświadczenia i rozpędu. Budowała swoją pozycję medialną, wspierając kandydaturę Nawrockiego. Wtedy też bardzo mocno działali ludzie właśnie na dole…
Msza św.w kościele w intencji Ojczyzny i wyborów kandydata na prezydenta RP, Karola Nawrockiego w 2025 roku
I to zauważył Karol Nawrocki, dlatego pan prezydent Karol Nawrocki jest wdzięczny tym właśnie ludziom pracującym, mieszkającym „na dole”. Nie należącym do elit. Dlatego zaprasza tych ludzi na spotkania.
K.T.: Proszę naszym Czytelnikom wytłumaczyć, co to znaczy „na dole”….
R.A.: „Na dole”, czyli w swoich miejscach zamieszkania, czyli chodzi tam, gdzie mieszkamy. Tam, gdzie żyjemy, czyli nasze małe miejscowości, małe powiaty.
Tak, ponieważ struktura administracyjna kraju to gmina, powiat i województwo, a potem mamy państwo. Więc jeżeli ktoś rozmawia o państwie czy o województwie, to jest to dla przeciętnego „Kowalskiego” mieszkającego w tym powiecie pewna abstrakcja, bo on tego nawet nie czuje. Nie ma tego bezpośredniego przełożenia. On wie, że są organy administracyjne państwa, ale tutaj płaci podatki, tutaj jeździ po swoich drogach, tutaj kupuje produkty w sklepach i tutaj żyje. Tutaj umiera, tutaj go chowają. W związku z tym on czuje się bardziej związany z tą społecznością lokalną. Dlatego używam określenia „na dole”.
I w tym miejscu zaczęliśmy działać. Uważamy, że tu jest ogromny problem, ponieważ tutaj nie ma pracy właśnie na „tym dole”, pokazującej ludziom drogę poprawnego funkcjonowania państwa. Jeżeli ktoś ogląda telewizję, to tam są już tematy związane z geopolityką, z polityką krajową, natomiast „na dole” są inne relacje.
Dlatego tak łatwo jest tym postkomunistom tutaj funkcjonować. Oni od 1990 roku, cały czas tutaj funkcjonują i jest im dobrze. To są nasi sąsiedzi, a czasem znajomi. Dlatego tak ciężko niektórym wytłumaczyć, że głosując na postkomunę, głosują na całą partię, której władze centralne nie zawsze realizują interesy narodu polskiego. Stąd sukces Tuska w roku 2023. Choć wziął się on z wielkiego kłamstwa wyborczego, gdzie lansował się na dobrego gospodarza, a w rok po objęciu władzy doprowadził kraj do załamania ekonomicznego. Jedyną osobą, która usiłuje go przywołać do porządku, jest Prezydent Polski, studząc jego podprogowe działania.
K.T.: Braliście czynny udział w wiecach wyborczych i demonstracjach, które wtedy miały miejsce?
R.A.: Tak, tak. My jeździliśmy pod Sejm, jeździliśmy do tych miejsc, gdzie były jakieś problemy. Natomiast oprócz tego realizowaliśmy się tutaj w tej społeczności lokalnej.
Bywaliśmy w miejscach takich, gdzie ci ludzie się spotykają. Przekazywaliśmy i zaznajamialiśmy społeczność z programem wyborczym pana Karola Nawrockiego. Były również organizowane Msze Święte za Ojczyznę oraz w intencji wyborów prezydenckich.
Zdarzyło się, że w kościele parafialnym natrafiliśmy na problem, żeby polską flagę wnieść i umieścić ją w kościele, gdzie pół roku wcześniej zezwolono na wniesienie flagi ukraińskiej do kościoła. Czyli kościół, też jak gdyby się wycofał i obserwował, jak to się wszystko w Polsce będzie działo i w którym kierunku to wszystko pójdzie. Bali się powtórki 1945 roku. Straszono ich zabraniem funduszy kościelnych i ograniczeniem lekcji religii. Na każdego szykowali jakiś haczyk.
K.T.: W pamiątkowej książce, gdzie znajdują się zdjęcia z okresu kampanii wyborczej, zauważyłam taki napis zaczynający się od prostego słowa: „Jestem Ruch Obrony Wyborców”. Czy Pan brał udział w Ruchu Obrony Wyborców?
R.A.: Tak, tak. Ruch Obrony Wyborów powstał, ponieważ mieliśmy uzasadnione informacje i przypuszczenia, że wybory będą fałszowane oraz będą stosowane podobne metody, jakie miały miejsce przy wcześniejszych wyborach parlamentarnych. Mieliśmy już doświadczenie, że tzw. postkomuna i jej pomocnicy, bardzo mocno chcą wrócić do władzy, chcą przejąć wszystkie instytucje, a w szczególności pozostał jej ostatni bastion do zdobycia, jakim jest Urząd Prezydenta. Kiedy obejmą wszystkie szczeble władzy, staną się niepokonani, wszechwładni i bez kontroli. Oddaliby nas szybko pod rządy Brukseli, wprowadzając neoliberalną ideologię. Nie mówiąc o 500 tonach polskiego złota, które chce przejąć Unia Europejska zarządzana przez Berlin, po wprowadzeniu waluty euro.
Prezydent był dla nich głównym celem, mimo że już mieli władzę parlamentarną, wykonawczą i w samorządach. W zasadzie 80% samorządów w Polsce ma władzę postkomunistyczną lub z nią sympatyzującą.
Prawica była i jest dość słaba w terenie. Ludzie lokalnie nie byli zainteresowani pracą społeczną, a tym bardziej polityczną.
I w tej sytuacji teraz pojawia się myśl we władzach centralnych PiS, żeby stworzyć taką instytucję, która będzie nadzorować wybory, czyli da możliwość skontrolowania pewnych działań organów wyborczych. Prof. Przemysław Czarnek był jednym z inicjatorów tego pomysłu. Powstały zespoły ludzi wspierających i szkolących członków Ruchu Obrony Wyborów. W powiatach te zadania realizowali Pełnomocnicy Ruchu Obrony Wyborów. W powiecie zduńskowolskim byłem nim ja.
Nie byłem sam. Powołałem ludzi, którzy spełniali poszczególne funkcje i zadania już na niższych szczeblach gmin. Każda gmina miała swojego pełnomocnika, który podlegał mi bezpośrednio i przekazywał wszystkie niezbędne informacje. ROW pełnił swój cel, ponieważ gdy spływały informacje z obwodowych komisji wyborczych, to wtedy bardzo łatwo można było ustalić i zweryfikować prawidłowość wyborów i neutralizować na bieżąco zagrożenia. Można było szybko reagować.
Były też powołane osoby, które udzielały pomocy prawnej, wspierały i odpowiadały na pytania. Ci, co pracowali w komisjach wyborczych, wiedzą dobrze, że są sami, nie mają czasem wystarczającej wiedzy. Czasami podejmują błędne decyzje, a tu było wsparcie, także z tej perspektywy mieliśmy taką siłę.
ROW dawał możliwość udzielania pomocy poszczególnym osobom pracującym w komisjach. Jeżeli chodzi o ruch, to w związku z tym, że ta instytucja się fajnie sprawdziła, po wyborach pan prof. Czarnek i przedstawiciele z PiS-u zaprosili nas, czyli tych działaczy, którzy zarządzali w terenie Ruchem Obrony Wyborów, na spotkanie w Warszawie do Sejmu. Z całej Polski zjechali się pełnomocnicy i przedstawiciele osób, które współdziałały z Ruchem Obrony Wyborów, i mogliśmy rzeczowo debatować w tym przedmiocie.
Pan Robert Antoniak na spotkaniu w Sejmie
Mimo że napracowaliśmy się bardzo mocno w naszym powiecie i przyczyniliśmy się w jakimś procencie do wyboru pana Nawrockiego na prezydenta, opór ze strony postkomunistów, neoliberałów, którzy zarządzali strukturami państwowymi, był potężny. Odwilż postkomunistyczna po 1990 roku to iluzja, która spowodowała, że żyliśmy w przekonaniu, że jej nie ma. A przeszli oni lub ich dzieci do samorządów lub biznesu, kreując nadal rzeczywistość społeczną. Tym razem w ukryciu lub za ładnie brzmiącymi nazwami…
Pamiątkowa fotografia po spotkaniu w Sejmie z prof. Przemysławem Czarnkiem
K.T.: Na czym polegał ten opór lub ta ingerencja?
R.A.: Ludzie byli bardzo mocno przestraszeni. Bali się mówić o swoich poglądach. Po cichu, w kuluarach mówili : „Ja będę głosował na Nawrockiego, ale nie mówcie nikomu, bo mnie zwolnią z pracy”.
Proszę sobie wyobrazić, że były nawet osoby w ten sposób dyskryminowane, że bały się mówić nawet swoim członkom rodziny, bo dochodziło do kłótni przy stole.
Ponieważ część elektoratu Koalicji Obywatelskiej, PSL-u, to byli ludzie, którzy otrzymali pracę od „swoich”, mieli pewne uposażenia i wiązali bardzo mocno nadzieję z tą strukturą. Wpojono im, że Karol Nawrocki jest ich wrogiem. W związku z tym naprawdę sytuacja była trudna, choć z punktu widzenia kraju niezrozumiała i wskazywała, jak lęk przed utratą finansów jest zakorzeniony w umysłach ludzkich. Choć realnie patrząc, nie mający logicznego uzasadnienia i związku z zakresem praw i obowiązków Głowy Państwa oraz wpływu na lokalne społeczności.
K.T.: Kandydat na prezydenta, pan Nawrocki, wyraził chęć przyjechania do Zduńskiej Woli, aby spotkać się z mieszkańcami powiatu. Jak poradziliście sobie z takim wyzwaniem?
R.A: Mieliśmy problem zorganizowania spotkania z Karolem Nawrockim, ponieważ nie mogliśmy uzyskać od samorządu sali, w której miałoby się odbyć spotkanie. To miało być spotkanie Karola Nawrockiego z sympatykiem prawicy szeroko rozumianej. Mieszkańcy chcieli przyjść, zobaczyć i spotkać się z tym kandydatem, by zobaczyć go na własne oczy.
Dr Karol Nawrocki na początku nie był znaną osobą w polskiej polityce. Był znany wśród historyków. Znany przez tych, którzy zajmowali się sprawami historycznymi Polski i Instytutu Pamięci Narodowej, którym zarządzał. Był znany jako intelektualista, dobry dyrektor zarządzający Instytutem Pamięci Narodowej. Dla przeciętnego „Kowalskiego” była to nowa postać po prawej stronie sceny politycznej. Dlatego, trzeba było i należało promować jego kandydaturę i pokazać wartości jakie prezentuje oraz korzyści, jakie czekają Polaków, kiedy zostanie Prezydentem. Patrząc z dzisiejszej perspektywy, dokonaliśmy słusznego wyboru.
Pamiętam jego pierwszą konwencję, na której Karol Nawrocki się zaprezentował jako kandydat na prezydenta RP, kiedy zaczął przemawiać. Potem była druga i kolejna. Zaczęły pokazywać się relacje z jego wystąpień, spotkań i działalności w ramach kampanii wyborczej. Wówczas okazało się, że jest nie tylko wspaniałym intelektualistą, mówcą, patriotą, ale ciepłym, dobrym człowiekiem, któremu na sercu leży tylko i wyłącznie dobro Polski i wszystkich Polaków. To nas ujęło.
Do dzisiaj, jak go się słucha, to naprawdę człowiek odbiera tę informację na tak wysokim poziomie, że czuje się, jakby to mówił Mąż Stanu, który chce przekazać człowiekowi, obywatelowi i Narodowi jakąś wartościową informację. I to jest jego atut. To jest jego atut, że potrafi dobrze się komunikować z każdym. Nie obawia się ludzi, krytyki. Chce realizować słusznie wybrany cel. Wychodzi do ludzi, przekazując, że liczy się dla niego każdy człowiek, a w szczególności ten na samym dole.
Dlatego też staraliśmy się tutaj przekonywać społeczność lokalną do osoby Karola Nawrockiego. Udało nam się. Wygraliśmy. Cel został osiągnięty! Nasz Prezydent pięknie nas reprezentuje. Dzisiaj widzimy, gdyby nie Prezydent Karol Nawrocki, zostałaby po nas tylko nazwa, jak po pierwszych rozbiorach. Choć i tak nie jest łatwo i widzimy, że nie będzie.
K.T.: Panie Robercie, Karol Nawrocki w okresie kampanii wyborczej odwiedził jednak Zduńską Wolę i był gościem w pańskim domu. Jak to się właściwie stało, że kandydat na prezydenta wybiera właśnie dom pana Roberta Antoniaka ze Zduńskiej Woli, a nie na przykład posiadłość multimilionera w Milanówku, czy Wilanowie?
R.A.: Powiem szczerze, że ta sytuacja też mnie zaskoczyła, ponieważ pan Karol Nawrocki w kampanii wyborczej przyjął za cel, aby być w każdym powiecie w Polsce. Również chciał się spotkać z mieszkańcami powiatu zduńskowolskiego.
Jak wcześniej wspomniałem, spotkaliśmy się z problemami, aby zorganizować takie spotkanie.
Pierwszym takim naszym wyborem na to spotkanie miał być plac kościelny lub sala widowiskowa w domu Maksymiliana Kolbe w parafii w Zduńskiej Woli. Obecnie Bazylika św. Maksymiliana Kolbe. Niestety, ksiądz proboszcz wycofał się i powiedział, że ma zakaz od biskupa udostępniania sali na cele polityczne. Byliśmy rozczarowani, ponieważ ta sala została wybudowana z naszych pieniędzy. Tam nasi dziadowie i nasi ojcowie pracowali z myślą, że będzie służyć społeczności kościelnej. Zacząłem więc szukać następnego miejsca i udałem się do księży jednego ze zgromadzeń zakonnych w Zduńskiej Woli, ponieważ mają duży plac przykościelny i tam mogło się kilkaset osób pomieścić. Księża, z dość dużą szczerością, powiedzieli mi tak: „PiS dał nam 9 milionów złotych na remont kościołów, ale teraz z tych pieniędzy będą nas rozliczać ich przeciwnicy, a oni są dość nieobliczalni, w związku z tym boimy się, że będziemy mieli problemy z rozliczeniem, dlatego wam nie użyczymy tego terenu. „
Później pojawił się taki pomysł, że skoro gmina Zduńska Wola jest gminą wiejską, dużo jest tam rolników, to może zorganizujemy spotkanie, u któregoś z rolników.
W związku z tym razem z kolegą udaliśmy się do blisko 40-tu rolników i nie było chętnego, który by chciał przyjąć Karola Wrockiego z różnych powodów. Niektórzy kończyli działalność rolniczą, inni mieli słabe warunki, niektórzy się wstydzili, niektórzy się bali, a niektórzy obawiali się kontroli administracyjnych, zarządzanych przez PSL. Mają maszyny z różnych projektów za kilkaset tysięcy lub miliony złotych. Po prostu bali się ich utraty, to oznaczałoby dla nich bankructwo. Niektórzy obawiali się mieć zdjęcie z Nawrockim, bo to spowodowałoby, że utraciliby rządowe kontrakty. Więc pojawił się duży problem.
Wówczas powstaje pomysł, że to spotkanie odbędzie się u mnie na terenie mojej posesji. Nie za bardzo chciałem to robić, ponieważ ktoś później mógłby powiedzieć, że byłem pełnomocnikiem i sobie to załatwiłem. Dzisiaj Pan Prezydent Nawrocki ma miliony zwolenników, nawet tych, którzy na niego nie głosowali, ale wówczas było zgoła inaczej. Niektórzy nawet mnie ostrzegali, że narobię sobie tylko wrogów. I to po każdej stronie. Jedni z wrogości politycznej, inni z zazdrości. Uznałem to za słabe i małostkowe. Trzeba było postąpić, jak trzeba.
Kandydat na prezydenta RP, pan Karol Nawrocki przed domem pana Roberta Antoniaka
Powiem szczerze, to nie była prosta rzecz, ponieważ nie było złotówki na to. I to ja musiałem wyłożyć pieniądze ze swojego budżetu. Nikt nie był zainteresowany finansowaniem. Zresztą nie chodziło nawet o to. Nie pytałem, ile to będzie kosztowało i nie miało to znaczenia. Najważniejsza była przyszłość Polski i to, że człowiek, przedstawiciel prawicy, ma być przedstawicielem wszystkich Polaków na świecie. Prawicowy kandydat na Prezydenta Polski, któremu trzeba było pomóc, bo jest naszą nadzieją na lepsze jutro. Przyjęcie takiej osoby w moje progi, zgodnie z tradycją rodzinną, to dla nas wielki zaszczyt. Miałem wielkie wsparcie przy tym od mamy i syna, którzy bardzo się cieszyli z mojej decyzji.
K.T.: Człowiek, który będzie reprezentował m.in. takich ludzi jak pan?
R.A.: Tak, to był mój kandydat, którego ja powoli zaczynam poznawać. Do dzisiaj mi niektórzy mówią, że zaryzykowałeś. Bo gdyby pan Nawrocki przegrał, to by Cię tutaj zamęczyli albo w inny sposób doświadczali. Nie łatwo mnie przestraszyć. Jestem oficerem. Przeżyłem niejedno. Byłem w różnych sytuacjach, więc dla mnie to nie był argument.
Wtedy to był kandydat. Nikt w niego jeszcze nie wierzył.
Natomiast ja podejmuję wtedy decyzję nie dla swojej satysfakcji. Tylko po to, żeby uszanować tę instytucję Prezydenta Polski i człowieka, który będzie w przyszłości piastował to stanowisko. Powiem szczerze, miałem wewnętrzne przekonanie po spotkaniu z obecnym Panem Prezydentem, czyli wtedy jeszcze kandydatem, że nim zostanie.
Mimo, że w pierwszych dniach kampanii prezydenckiej Karol Nawrocki był przeciętnemu Polakowi osobą mało znaną, to prezentując swoją osobę, atuty i program, szybko zaczął zdobywać zaufanie w społeczeństwie.
Teraz jako ciekawostka :
Otóż, kiedy pan Karol Nawrocki miał przyjechać do mojego domu, skontaktowałem się z siostrą Michaelą Rak. Powiedziałem jej, że kandydat na prezydenta będzie u mnie w domu. Ona na to mówi: „Słuchaj, ja go znam osobiście. Przekaż mu pozdrowienia i koniecznie napisz dla niego modlitwę, ponieważ 18 maja urodził się nasz Wielki Papież Karol Wojtyła, a 18-tego maja będą wybory i musi je wygrać również nasz Karol, który będzie Prezydentem Polski. Zobaczysz, to nie jest zbieg okoliczności. Pan Bóg tak to poukładał, że daje Polakom po prostu znak”.
Również jedna pani znana z pewnego daru powiedziała do mnie takie słowa:
”Miałam pewną wizję, gdzie zobaczyłam, że Karol Nawrocki zostaje prezydentem i Ty trzymasz w ręku, białe róże i rozdajesz te róże swoim współpracownikom”. I proszę sobie wyobrazić, że to wszystko się spełni później. Po wyborach wspólnie ze współpracownikami, mamą i moim synem, białe róże zawozimy do kościoła w Czerwińsku nad Wisłą. Składamy je w dziękczynieniu za wybór Karola Nawrockiego na Prezydenta Polski, Pani Mazowsza, Matce Czerwińskiej.
Ofiarowanie białych róż, w podzięce za wybór Karola Nawrockiego na Prezydenta RP
K.T.: Czyli w sumie zorganizował pan to spotkanie z kandydatem, aby ratować honor?
R.A.: Mocno powiedziane. Chodziło o uszanowanie kandydata na Prezydenta Polski. Uznałem, że muszę ratować sytuację i honor ziemi zduńskowolskiej. Ludzie chcą się spotkać z Karolem Nawrockim i trzeba im pomóc. Również Pan Karol Nawrocki, chciał się z naszymi mieszkańcami spotkać i przekazać nam swój program wyborczy oraz zaprezentować swoją osobę.
W związku z tym zorganizowałem w swoim domu duże spotkanie pod tytułem: „ Obiad u rolnika”. Przyjeżdżają ludzie z terenu, w większości rolnicy. Organizuję dla nich poczęstunek.
Mamy obiad z Karolem Nawrockim, gdzie przy stole siadają przedstawiciele środowisk rolniczych, środowisk lokalnych. Zaczynamy rozmawiać o sytuacji rolników w Polsce, o ich problemach, w tym o umowie Mercosur. Bardzo miło byłem zaskoczony, że pan Karol Nawrocki ma tak dużą wiedzę na temat Mercosuru i realiów ludzi mieszkających na wsiach. Zadaje pytania, których my rolnicy do tej pory sobie nie uświadamialiśmy, m.in, że mamy duży problem w przyszłości i to na wielu płaszczyznach. To była dobra, merytoryczna rozmowa o rolnictwie i jego przyszłości, zagrożeniach, jakie nas, Polaków, czekają w perspektywie przyszłych lat w Unii Europejskiej. Dzisiaj już wiem z bezpośrednich źródeł, że nasz prezydent to profesjonalista. Zawsze jest przygotowany do rozmowy i nie pozwala sobie na brak szacunku wobec rozmówcy, będąc nieprzygotowanym do tematu spotkania.
Na fotografii od lewej: Antoni, syn pana Nawrockiego, Franek, syn pana Antoniaka, R. Antoniak, pan K. Nawrocki oraz goście spotkania
K.T.: Jakie wrażenie zrobił na panu kandydat na prezydenta, pan Nawrocki, po tym spotkaniu?
R.A.: Przede wszystkim zaskoczył mnie i innych swoją bezpośredniością i płynącą z jego osoby dobrą aurą. Jako człowieka otwartego i troszczącego się o los drugiej osoby.
Myślałem, że to osoba, która będzie się zachowywała jak typowy dyplomata, urzędnik lub polityk. Nie było widać u niego pychy i nieskromnej dumy. Wręcz przeciwnie, płynęła od niego dobroć i radość z obecności i spotkania z drugim człowiekiem. Promieniowała z niego pozytywna energia i dobroć ducha. Każdy z nas ma w sobie taki moment, w którym wyczuwa, czy spotkana osoba ma pozytywną energię i czy przy niej czuje się dobrze lub nie. Bądź, masz wrażenie, że nie powinieneś mieć z nią relacji. Po spotkaniu z Karolem Nawrockim wszyscy mieliśmy ogromnie pozytywne nastroje i odebraliśmy go jako dobrą, mądrą osobę, godną zaufania, dającą gwarancję i rękojmię pewnego kierowania sterami państwa. Zgodnego z naszą historią i tradycją wielopokoleniową, jako państwa chrześcijańskiego.
W pewnym momencie spostrzegłem, że pan Nawrocki przyjechał również z synem, Antkiem Nawrockim. Zaprosiłem go do nas, na schody mego domu, z których przemawiał ówczesny kandydat, pan Karol Nawrocki, do zebranych ludzi.
Antek chyba był zaskoczony tą sytuacją, bo nie wiedział, że będzie współuczestnikiem spotkania. A dla nas syn przyszłego Prezydenta, był jednym z ważniejszych tutaj gości i mam nadzieję, że się tak czuł. Muszę powiedzieć, że wywarł ten młody człowiek na mnie i moim synu wspaniałe wrażenie. Z rozmów, jakie prowadził z moim synem dowiedziałem się, że mocno wspiera ojca w kampanii, a w przyszłości chciałby iść w jego ślady i pracować dla Polski. To piękne. Kiedy miałem okazję z nim porozmawiać na pierwszej rocznicy wyborów prezydenckich, na którą byłem zaproszony z synem, pogratulowałem mu godnego reprezentowania ojca i nas. Widać, że dobrze czuje się w roli syna Prezydenta RP i dostojnie wypełnia te obowiązki.
K.T.: Jak przebiegała dalsza część spotkania z Karolem Nawrockim?
R.A.: Później pan Nawrocki został wraz z mieszkańcami zaproszony do domu i zasiedliśmy do stołu. Była orkiestra. Mieliśmy przygotowaną specjalną powitalną piosenkę dla Karola Nawrockiego. Były owacje, przywitania i rozmowy. Dopisała duża grupa ludzi. Tak pozytywnie to wszystko przebiegało, że do dzisiaj panowie, którzy pracowali wówczas w Komitecie Wyborczym Karola Nawrockiego wspominają, że nigdzie w Polsce nie był pan Karol tak radośnie i owacyjnie przyjęty, jak tutaj na ziemi zduńskowolskiej. Był przyjęty jako Prezydent, a nie tylko jako kandydat.
Pan Robert pokazuje panu Nawrockiemu obraz Matki Boskiej Ostrobramskiej, dar od Polaków na Litwie
Obiad rozpoczął się modlitwą przed posiłkiem oraz modlitwą o wybór Karola Nawrockiego na Prezydenta Polski za wstawiennictwem Karola Wielkiego św. Jana Pawła II., którą ułożyłem z inspiracji siostry Michaeli Rak. Musiała przypaść ona do gustu panu Karolowi, ponieważ poprosił o możliwość jej wzięcia do domu.
Po modlitwie wręczyłem panu Nawrockiemu dar od Polaków z Litwy w postaci ciasta, tzw. Sękacza wileńskiego, który otrzymałem od siostry Michaeli z prośbą, aby przekazać je swojej żonie, przyszłej Pani Prezydentowej.
Pan Karol Nawrocki był chyba zaskoczony takim przyjęciem, oprawą no i też merytorycznymi rozmowami, które później, chyba pan Karol wykorzystał w obecnej swojej pracy. Cieszymy się, że została powołana przy Panu Prezydencie Społeczna Rada ds. Rolnictwa. To ciało doradcze o charakterze społecznym, duża nadzieja dla rolnictwa i instytucja stojąca na straży naszych rolniczych interesów, o czym się przekonaliśmy obecnie.
Kolejna pamiątkowa fotografia. Od lewej: pani Jola-matka chrzestna pana Roberta, syn Franek, pani Wanda -mama pana Roberta, goście oraz pan R. Antoniak z panem Nawrockim
Był też moment, gdy przyszły Prezydent zaprezentował się jako kierujący ciągnikiem rolniczym, pokazując swoje świetne umiejętności obsługi sprzętu rolniczego. Widać, że nie unikał w przeszłości pracy. Film z tej relacji obiegł zasięgiem całą Polskę.
Wprawdzie pomimo tego, że spotkanie było ograniczone czasowo, to jednak dobrze wypadło i zaowocowało później zaproszeniem nas do Pałacu Prezydenckiego. Pan Prezydent w ramach podziękowania, jako chyba jedyny, zaprosił nas i ugościł, już jako Prezydent Polski w Pałacu Prezydenckim, za co bardzo mu dziękujemy i czujemy się miło zaskoczeni tym zaszczytnym zaproszeniem.
K.T.: Jakie były nastroje w dniu wyborów, a szczególnie w wieczór wyborczy wśród ludzi w Polsce i tutaj w waszym województwie, w powiecie i w gminie? Co pan zauważył?
R.A.: Mówiąc szczerze, wewnętrznie mieliśmy przekonanie, że zostanie Prezydentem Karol Nawrocki. Wiele znaków na to wskazywało. Zwróćmy uwagę na symbolikę samej daty wyborów: 18 maja 2025. 18 maja to dzień urodzin Wielkiego Polaka, Karola Wojtyły, św. Jana Pawła II. Zbieżność imion oraz podobne osobowości i charyzma w działaniu, może przypadkowa. Cały czas widać było, że Karol Nawrocki kieruje się w kampanii wyborczej słowami Karola Wielkiego: „Nie lękajcie się”. Po męsku przyjmował perfidne ataki i kłamstwa oraz pogardę wobec swojej osoby, rodziny, a nawet dzieci. Znamy te działania rodem z PRL-u. Wnukowie swoich dziadów i ojców z tego okresu mieli wiedzę wyssaną z genów, jak niszczyć człowieka. Takiej kampanii oszczerstw i braku etyki jeszcze nie widzieliśmy w Polsce. Nawet za komuny.
Jest wieczór wyborczy, jest napięcie, pojawiają się pierwsze sondaże, dość nieciekawe. Ja mówię, to niemożliwe, że Polacy są takimi idiotami. Raz mieliśmy Targowicę, później mieliśmy rok 1945, później Jaruzelskiego i innych. Coś niebywałego, ludzie nie uczą się na błędach. Przecież historia cały czas się powtarza.
Pokazują się pierwsze sondaże, pierwsze cyfry nie wiem, czy Pani pamięta … TVP Info „w Likwidacji” pokazuje, Rafała Trzaskowskiego jako prezydenta. Pojawia się informacja; jest wynik: Trzaskowski 50,3% a Nawrocki 49,7%. Euforia Trzaskowskiego i jego zwolenników oraz zapowiedzi rozliczeń i snucie wizji wielkiej Europy, a w niej Polski jako jej landu. Po dwóch godzinach wielu ludzi już wyłączyło telewizory, przeżywając dramat życiowy. Uznali, że to jest koniec Polski i jej suwerenności finansowo-politycznej.
I teraz, po dwóch godzinach, pamięta pani tę sytuację? Nie zmieniły się istotnie cyfry. Zmieniły się tylko przy nich nazwiska. Nawrocki 50,89% a Trzaskowski 49,1%.
Rafał Trzaskowski był prezydentem przez dwie godziny. Ktoś „na górze” lubi żarty, pomyślałem, lub daje nam przekaz, że czuwa. Ja w pierwszym momencie mówię, nie wierzę, chyba chcą nas celowo wyprowadzić z równowagi. Jednak okazało się, że to fakt. Ktoś powie, że to zbieg okoliczności, ale ponoć nie ma przypadków. Ja wierzyłam do końca.
K.T.: Panie Robercie, co pan czuł w momencie, kiedy było już wiadomo, że wygrał właśnie Karol Nawrocki?
R.A.: Spełnienie tych naszych oczekiwań i to, że odczuliśmy ogromny wewnętrzny spokój, że wreszcie będzie ktoś, kto będzie stał na górze, który będzie jednak nad nami czuwał i nie da nas skrzywdzić.
Ponieważ Prezydent Polski to osoba, która reprezentuje Ojczyznę na poziomie międzynarodowym. W związku z tym zależało nam na tym, żeby to był Polak. Nie osoba przypadkowa, nie marionetka, nie wydmuszka fundacji, struktur czy interesów gospodarczych innych państw, tylko nasz.
I uważam, że się udało.
Pan Robert na pikniku po wyborach prezydenckich
K.T.: Nastąpiło uczucie ulgi ?
R.A.: Tak. Ogromna ulga, satysfakcja ciężko przepracowanych miesięcy w ramach jego kampanii. Oraz ten zrealizowany cel, że jednak Polacy mogą się obudzić i mogą rozsądnie wybrać. Bo do tej pory powiem szczerze, mieliśmy ogromny żal do Polaków, do naszych przyjaciół, sąsiadów, członków rodziny, że szybko zapomnieli, jakie były poprzednie rządy Tuska i jego ekipy.
K.T: Czyli Polacy obudzili się, pokazali, że jednak można na nich liczyć?
R.A.: Tak. Można jednak na nich liczyć. A to jest chyba nasza cecha narodowa, że w momencie takiego zagubienia przychodzi otrzeźwienie.
Podobną sytuację mieliśmy przy rozbiorach, kiedy nasi posłowie i magnaci oddali dobrowolnie nadzór nad Polską, carycy Katarzynie oraz Prusakom. A później przez 123 lata musieliśmy przelewać krew i cierpieć, by odzyskać niepodległość. Łatwo ją stracić, lecz trudno odzyskać. Później, po 1945 roku, kiedy wymęczeni ludzie myśleli, że wracają do wolnej Polski, okazało się, że zostaliśmy sprzedani przez sojuszników w kolejną niewolę.
Polska to kraj, w którym żyje się bardzo dobrze, w szczególności szpiegom, zdrajcom, sprzedawczykom. Bo wiedzą, że nikt tu nie będzie ich prześladował. Polak z natury nie jest złośliwy, nie jest pamiętliwy i ma ogromne serce wobec innych ludzi i narodów. Polak, to katolik z dużą miarą miłosierdzia, choć czasami mylimy ją z naiwnością, którą wykorzystują inni.
To pokazaliśmy wobec Ukraińców, którzy nas skrzywdzili w czasie II wojny światowej, mordując barbarzyńsko bezbronne nasze dzieci i kobiety. A my, z chwilą zaatakowania ich przez Rosję, otworzyliśmy im drzwi naszych domów i utrzymywaliśmy ich rodzimy z własnych pieniędzy. Łożyliśmy na utrzymanie armii, przekazywaliśmy broń oraz inną pomoc. Za co nam pan Zełenski podziękował w swój specyficzny sposób, atakując Prezydenta RP Andrzeja Dudę na forum ONZ w USA, oskarżając nas o sprzyjanie Rosji. A w konsekwencji atakował prawicowy rząd, dzięki któremu została stworzona jeszcze przed wybuchem wojny koalicja wspierająca Ukrainę, bez której już by nie było jego państwa i jego władzy. Bo na początku większość państw nie chciała słyszeć o pomocy Ukrainie, w szczególności Niemcy. Później atakował również Karola Nawrockiego, który zwrócił mu uwagę, że nazywanie oddziałów wojskowych nazwiskami morderców polskich dzieci i kobiet na Wołyniu to brak szacunku wobec pomagającej Polsce i pomordowanych przez banderowców ofiar. W innych narodach tego nie ma. Są narody, które są bardziej rygorystyczne.
K.T.: Jakie jeszcze dodatkowe okoliczności, przyczyniły się do bardziej wnikliwej oceny przez Polaków ponad rocznych wówczas rządów Premiera Donalda Tuska?
R.A.: Powiem szczerze, że przez ten okres funkcjonowania rządu Tuska część ludzi zaczęła otwierać oczy i zauważyła, że została bardzo mocno oszukana.
Przed wyborami mamiono ludzi szybkim wzrostem ekonomicznym, polepszeniem sytuacji materialnej obywateli i stabilizacją na arenie międzynarodowej. Zamiast ekspertów otrzymaliśmy ludzi z „klucza politycznego”, w większości nieprzygotowanych do pracy na zajmowanych stanowiskach. Wszystkie ich projekty kampanijne, które miały być realizowane w ciągu 100 dni, okazały się fikcją, co część ludzi dopiero zaczęła powoli pojmować.
Ci, którzy byli związani bardzo mocno z tymi strukturami, jeszcze nie przyjmowali tego do wiadomości lub wstydzili się o tym mówić, albo nie chcieli o tym mówić. Niektórych nawet to denerwowało, że dali się oszukać, jak dzieci. Ta sytuacja też przyczyniła się do wyboru obecnego Prezydenta.
K.T.: Dziękuję za rozmowę, a czytelników zapraszam na drugą część, którą opublikujemy wkrótce.
R.A.: Ja również dziękuję.
Więcej zdjęć dotyczących naszej rozmowy w galerii:
