Kazimierz Michał Władysław Wiktor Pułaski bohater dwóch narodów

Kazimierz Pułaski pieczętujący się herbem Ślepowron, przyszedł na świat w dniu 6 marca 1745 roku w Warszawie. Zmarł on natomiast dnia 11 października 1779 roku pod Savannah, mieście w południowo-wschodniej części Stanów Zjednoczonych, leżącym w stanie Georgia.

Bohater dwóch narodów

Jest to bohater walk o wolność dwóch narodów, polskiego i amerykańskiego, jeden z dowódców, a jednocześnie marszałek konfederacji barskiej, generał i bohater wojny o niepodległość USA.

Stanisław Kaczor Batowski „Śmierć Kazimierza Pułaskiego pod Savannah”

Wspomnienie jego bohaterskiej śmierci

W dniu 11 października bieżącego roku, przypada 246 rocznica śmierci generała Kazimierza Pułaskiego zarówno polskiego jak i amerykańskiego bohatera walk o wolność tych narodów. W USA dzień jego śmierci jest obchodzony na poziomie federalnym, czyli jako Dzień Pamięci Generała Pułaskiego. Święto to ustanowione zostało przez senat amerykański w 1929 roku. Zatem nawiązując do bohaterskiej śmierci Kazimierza Pułaskiego, rokrocznie Prezydent Stanów Zjednoczonych wydaje specjalną proklamację, w której ogłasza 11 października Dniem Pamięci Generała Pułaskiego.

Czytając w prezydenckiej proklamacji

W jednej z takich proklamacji prezydenta USA czytamy między innymi:
…„Generał Pułaski poświęcił swoje życie w dążeniu do wolności, nie tylko dla siebie lub swojego kraju, ale dla nas wszystkich. Urodzony i wychowany w Warszawie walczył przeciwko rosyjskiej dominacji w Ojczyźnie. To były wysiłki, które ostatecznie doprowadziły go do ucieczki z kraju. Później, gdy zaproponowano mu możliwość dołączenia do kolejnej walki po drugiej stronie świata, skorzystał z niej, dołączając do walki naszego narodu o niepodległość. Służba generała Pułaskiego była kluczowa. Poprowadził kontratak, który pomógł spowolnić Brytyjczyków, a w trakcie wojny mówiono, że uratował nawet życie Georgowi Washingtonowi”..

Czym była konfederacja zawiązana w Barze

Zanim Pułaski wyruszył walczyć za oceanem, najdroższa jego sercu, była sprawa Polski. Zatem upatrywał on ratunku dla Ojczyzny w zawiązaniu konfederacji przeciwko polskiemu królowi. Konfederacja Barska, mająca miejsce w latach 1768-1772, to po prostu zbrojny związek polskiej szlachty zawiązany w miejscowości Bar na Podolu. Objęła ona swym zasięgiem ziemie całej Rzeczypospolitej. Jej głównymi mottami były hasła obrony wiary i polskiej wolności szlacheckiej. Konfederaci występowali też przeciwko ustawom sejmowym o równouprawnieniu dysydentów oraz przeciwko próbom uzależnienia rządu polskiego od zdania carycy rosyjskiej, Katarzyny II.

Założenia

Poprzez swoje założenia, Konfederacja Barska chciała przede wszystkim wyzwolić się od kurateli rosyjskiej, co bardzo chętnie i jawnie czynił polski król Stanisław Poniatowski. Właściwie z biegiem czasu konfederację tę, nazwano „związkiem przeciwko królowi”.

Kazimierz Pułaski

Konfederacyjni przywódcy

Przywódcami wspomnianej konfederacji byli przedstawiciele magnaterii, czyli na przykład bracia Krasińscy, Kazimierz Pułaski, Józef Pac i wielu innych przedstawicieli starych, polskich rodów szlacheckich. Marszałkiem generalnym koronnym został Adam Krasiński, zaś marszałkiem związku wojskowego został Józef Pułaski ojciec Kazimierza. Przywódcą religijnym był karmelita ksiądz Marek Jandołowicz.

Posunięcia polityczne

Konfederacja ta, popierając politycznie Turcję, wypowiedziała w roku 1768 wojnę Rosji. Pomocy finansowej oraz wojskowej udzieliła konfederatom barskim Francja. Wojska konfederatów tworzono w dużej mierze w drodze wielkiej improwizacji, a składały się one z ochotników szlacheckich, milicji magnackich i żołnierzy chorągwi komputowych. Prowadziły one wojnę przeciwko regularnym wojskom rosyjskim. Zatem walki te zakończyły się zdobyciem przez wroga Baru i ucieczką resztek wojsk konfederackich do Mołdawii. W tym samym czasie, prowadzone walki w powiecie Krakowskiem, zakończone zostały kapitulacją Krakowa. Wybuch wojny rosyjsko – tureckiej i wycofanie części wojsk rosyjskich z Polski, spowodowało ponowne odrodzenie się w 1769 konfederacji na terenie regionu krakowskiego i na Wielkopolsce.

Ostateczne walki

Ostateczne zakończenie walk konfederacyjnych, nastąpiło w dniu 13 sierpnia 1772 roku, po zdobyciu przez Rosjan Częstochowy. Po upadku Konfederacji Barskiej, część jej przywódców została na emigracji, zaś ponad 5000 polskich żołnierzy konfederackich zesłano na Sybir. Znaczną liczbę konfederatów wcielono również do armii carskiej, gdzie poddano ich szczególnym represjom i karom.

Kim był Kazimierz Pułaski

Kazimierz Pułaski to polski i amerykański generał, bohater wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych, który walczył w Armii Kontynentalnej, a przede wszystkim to znakomity dowódca Legionu nazwanego od jego nazwiska. To też polski bohater narodowy, jak wszem jest wiadomo uratował on życie Jerzemu Waszyngtonowi. Jest on powszechnie uznawany za „ojca amerykańskiej kawalerii”.

Rzeźba konna autorstwa Kazimierza Chodzińskiego, znajdująca się na wschodnim końcu Placu Pokoju w Waszyngtonie.

Pod Savannah, wojna o niepodległość

Pod Savannah rozegrała się wojna o niepodległość Stanów Zjednoczonych, co miało miejsce w roku 1779. Połączone siły francusko-amerykańskie, wówczas właśnie rozpoczęły oblężenie miasta w dniu 16 września wspomnianego roku. Warto jest wspomnieć, iż rok wcześniej Savannah została opanowana przez oddziały angielskie, znajdujące się pod dowództwem podpułkownika Archibalda Campbella. Główny imped tego oblężenia miał miejsce w dniu 9 października, a w jego czasie śmiertelnie ranny został polski generał Kazimierz Pułaski. Po ataku odstąpiono od oblężenia i miasto pozostało w rękach angielskich do lipca 1782 roku.

Postrzelony śmiertelnie

Gdy Kazimierz Pułaski został postrzelony dnia 9 października, bardzo szybko próbowano przewieść go na statku do Charlestown, gdzie miał być leczony, jednak Pułaski w trakcie tej podróży zmarł. Jego śmierć upamiętnia Dzień Pamięci Generała Pułaskiego oraz liczne pomniki i inne formy upamiętnienia organizowane w USA. Jedną formą upamiętnienia tego wybitnego Polaka, jest organizowana Parada Pułaskiego w Stanach Zjednoczonych jako coroczne, wielkie święto Polonii, które odbywa się na Piątej Alei w Nowym Jorku.

Ewa Michałowska- Walkiewicz