źródło: szkolamiedzeszyn.waw.pl
„Polish News” o Polskim Święcie Nauczyciela
Dzień Edukacji Narodowej, to innymi słowy polskie święto oświaty, które zostało ustanowione w 1972 roku. Święto to jak wiemy, w szczególny sposób upamiętnia rocznicę powstania Komisji Edukacji Narodowej, którą utworzono z inicjatywy polskiego króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Zrealizowana ona została przez sejm porozbiorowy w dniu 14 października 1773 roku. Zwyczajowo dzień ten nazwany jest Dniem Nauczyciela.
Powojenna historia
Historia tego święta w naszym kraju, ma swoje początki w 1957 roku. W czasie Światowej Konferencji Nauczycielskiej w Warszawie podjęto wówczas decyzję, że to właśnie dzień 20 listopada będzie Międzynarodowym Dniem „Karty Nauczyciela” i świętem nauczyciela polskiego. Konferencja ta została zorganizowana przez Związek Nauczycielstwa Polskiego. W 1982 roku powołano do istnienia tak zwaną nową „Kartę Nauczyciela”, a święto pracowników oświaty, honoruje Dzień Edukacji Narodowej obchodzony w dniu 14 października każdego roku, na cześć powstania wcześniej wspomnianego KEN-u.
Oświata dla każdego obywatela
Jak ważna jest oświata dla każdego obywatela, wie każdy z nas. Szczególnie była ona potrzebna w czasach, kiedy to w roku 1795 trzech sąsiadów, upomniało się o nasze granice. Ryzyko ponosili zarówno uczniowie jak też i szerzący oświatę nauczyciele. Władze zaborcze wówczas, na potęgę likwidowały polskie szkoły, a w tych, które pozostały usunięto rzecz jasna język polski nawet na lekcjach religii. Polskie kręgi patriotyczne, przeciwstawiały się tak zaistniałej sytuacji, czego przejawem było organizowanie tajnego nauczania dla najmłodszej generacji Polaków, dla młodzieży szkół średnich oraz dla studentów. Sytuacja w trzech zaborach, jak wiemy to z różnych źródeł historycznych nie była jednakowa. Najgorsze warunki jeśli chodzi o nauczanie polskich dzieci i młodzieży, były w zaborach rosyjskim i pruskim, lepsze trochę były one w granicach Galicji. Gdy Galicja otrzymała autonomię w roku 1867, zaczęto stopniowo przywracać regularne szkolnictwo polskie na wszystkich jego poziomach nauczania. Znajdujące się na dość wysokim poziomie polskie szkolnictwo elementarne, wyższe i średnie, dały odrodzonej po zaborach niepodległej Polsce liczne kadry urzędnicze i polityczne. To właśnie dzięki tajnym kompletom, mimo niszczenia przez zaborców polskiej kultury i zakazania nauczania języka polskiego, istniało nielegalnie ale przede wszystkim polskie życie kulturalne i naukowe.
Czas II wojny światowej
Tajne nauczanie, albo też innymi słowy używane w Polsce określenie nauczania prowadzonego nielegalnie, miało charakter sukcesywnych zajęć i wykładów organizowanych rzecz jasna poza szkołą, w czasie trwania II wojny światowej. Sytuacja ta była szczególnie rozwinięta na terenie Generalnego Gubernatorstwa.
Plany niemieckie
W czasie okupacji niemieckiej, Niemcy wszem i wobec ogłosili swoje plany odnośnie ludności polskiej. Chodziło im przede wszystkim o zdobycie naszego terytorium, ale też chodziło im o likwidację świadomości narodowej i zlikwidowanie jakichkolwiek przejawów oporu ze strony Polaków. Częścią tego planu było maksymalne ograniczenie możliwości rozwoju umysłowego, szczególnie odnoszącego się do polskiej młodzieży, który ewentualnie mógł doprowadzić do wzrostu tendencji sabotażowych oraz niepodległościowych.
Czytanie Polakom nie jest konieczne…
Heinrich Himmler kiedyś szczególnie podkreślił, iż…Dla polskiej ludności nie mogą istnieć szkoły wyższe niż 4-klasowa szkoła ludowa. Celem takiej szkoły ma być wyłącznie proste liczenie, najwyżej do pięciuset, napisanie własnego nazwiska, wiedza, iż boskim przykazaniem jest być posłusznym Niemcom, uczciwym, zawsze pracowitym i rzetelnym. Czytania nie uważam za konieczne….
Dziś podkreślając szczególne wartości jakie daje pokoleniom oświata, chylimy czoła przed każdym nauczycielem, podnoszącym poziom intelektualny i naukowy każdego młodego Polaka.
Ewa Michałowska- Walkiewicz
