Gen. Władysław Sikorski ze sztabem 5 Armii podczas bitwy warszawskiej /pl.wikipedia.org/

W dniu 15 sierpnia

Cud nad Wisłą

Bitwa warszawska, miała miejsce w sierpniu 1920 roku. Brały w niej udział broniące Warszawy przed nacierającymi bolszewikami regularne oddziały Wojska Polskiego. Jej najważniejsza potyczka była stoczona 15 sierpnia. A pomysłodawcą planu prowadzenia całej Bitwy Warszawskiej był generał Tadeusz Rozwadowski. Głównym zaś jego wykonawcą, był marszałek Józef Piłsudski.

Najważniejsza była strategia

Ważną rolę odegrała podczas prowadzenia bitwy strategia Polskiego Wojska, odcinająca nawałę bolszewicką od centrum miasta Warszawy. Przeprowadzona ona została przez Naczelnego Wodza Wojska Polskiego Józefa Piłsudskiego. Potrafił on jednocześnie zatrzymać główne siły bolszewickie na przedpolach stolicy i nacierać na oddziały szturmowe wrogiej armii będącej pod dowództwem Siemiona Buddionnego. Wojska obu frontów polskiego i bolszewickiego, oddzielone były od siebie olbrzymim kompleksem trzęsawisk i bagien, toteż początkowo nie ścierały się one ze sobą.

Józef Piłsudski, Tadeusz Rozwadowski, Kazimierz Sosnkowski 1923

Michaił Tuchaczewski rozkazał…

Prawe skrzydło wojsk pod dowództwem Michała Tuchaczewskiego, otrzymało rozkaz opanowania obszaru Grudziądza i Torunia. Otrzymało też rozkaz powolnego przechodzenia przez Wisłę. Skupienie bolszewickich wojsk, skierowane zostało na modlińską twierdzę, gdzie największy szturm przeprowadziły oddziały zbrojne rosyjskiego generała Sołłohuba. Osłonę lewego skrzydła wspomnianej armii powierzono Grupie Mozyrskiej, będacej pod komendą Tymoteusza Chwiesina, zbliżającej się północnego – wschodu. Strona Polskiego Wojska posiadała do dyspozycji 29 dywizji piechoty, co jak widać pozwoliło jej na odniesienie zwycięstwa.

Grupy uderzeniowe

Podczas trwania walk obronnych, utworzone zostały w rejonie rzeki Wieprz dwie grupy uderzeniowe podporządkowane dowodzeniu Marszałka Józefa Piłsudskiego. W nocy 6 sierpnia 1920 roku, w warszawskim belwederze opracowywano szczegółową koncepcję stoczenia tej bitwy. Zamierzano wówczas częścią sił naszej armii odeprzeć uderzenie bolszewików tuż przed Warszawą, a na prawym skrzydle dobrze wyszkolonymi oddziałami operacyjnymi uderzyć na południowe oddziały wroga. Piłsudski wybrał rejon koncentracji wojsk polskich w okolicy rzeki Wieprz. W nocy z 8 na 9 sierpnia generał Tadeusz Rozwadowski opracował formę ostatecznego planu tej bitwy. Zakładał on dodatkowe wzmocnienie Frontu Północnego i nakładał on na niektóre armie, zadania ofensywne.

Generał Tadeusz Rozwadowski, 1920 /pl.wikipedia.org

Konieczna klęska bolszewików

Dwie wrogie dywizje dnia 15 sierpnia 1920 roku, uderzyły na armię polską pod Radzyminem, w ten sposób obronę 11 Dywizji podległej rozkazom pułkownika Bolesława Jaźwińskiego. Następnie jedna z nich ruszyła na Pragę a druga na podwarszawską Jabłonnę. Rozpoczęła się tym samym dramatyczna walka. Armia generała Władysława Sikorskiego, skierowała się do natarcia w kierunku Nasielska. Dywizje polskiej grupy uderzeniowej, mające ogromną przewagę nad zdezorganizowaną radziecką Grupą Mozyrską, ruszyły szerokim łukiem, by już następnego dnia dotrzeć do szosy prowadzącej do centrum Warszawy. Prawe skrzydło polskiego natarcia osłaniała, 3 Dywizja Piechoty Legionów Polskich. Powodowało to, że wojska radzieckie zostały związane energicznym zwrotem zaczepnym sił polskich, wspartych czołgami, kawalerią konną i oddziałami opancerzonymi. W tym samym czasie reszta wojsk polskich przeszła do kontrofensywy na całej długości frontu. Armia generała Sikorskiego uderzająca znad Wkry, rozbiła XV i III armię bolszewicką. Wskutek braku łączności z dowództwem i totalnego zmęczenia żołnierzy, większa część wojsk sowieckich przeszła do nieskoordynowanego odwrotu. Część sił bolszewickich, nie mogąc się przebić na wschód, przekroczyła granicę niemiecką gdzie została internowana.

Święto Wojska Polskiego

Święto Wojska Polskiego, to obchody Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej, które przypadają na dzień 15 sierpnia każdego roku. Jest ten dzień ustanowiony na pamiątkę zwycięskiej Bitwy Warszawskiej, która miała miejsce w roku 1920.

Wspomniana bitwa była rozegrana podczas wojny polsko-bolszewickiej.

Od 1918 roku

Wojsko Polskie, od chwili odzyskania niepodległości naszego kraju, co miało miejsce w roku 1918, istniało w znakach, nazwach, ceremoniale oraz w wewnętrznej strukturze podkreślając nieustannie swój historyczny rodowód i tradycję. Wspomniana tradycja nierozerwanie trwała przy korzeniach polskiej państwowości, zapewniając jej zbrojne ramię w każdym nawet najmniejszym zagrożeniu.

Tradycja polskiego oręża

Kultywowanie tradycji oręża polskiego, to rzecz jasna jeden z najistotniejszych czynników integrujących armię z polskim społeczeństwem, co oparte jest na silnych więzach i szacunku do Ojczyzny. Przykładem tego, są organizowane właśnie w dniu 15 sierpnia wojskowe uroczyści, nawiązujące do wartości jakie niesie ze sobą żołnierz polski.

EWA MICHAŁOWSKA – WALKIEWICZ