Miesiąc: listopad 2008

Aleksander Wietrzyk

„Wróżenie, moje wróżenie

Wypatrywanie przyszłości,

Szukanie, moje szukanie,

Moje szukanie miłości…”

 /I. Iredyński/

Jesień jest już z nami. Przyniosła nam oprócz swych urokliwych kolorów, także nasze wspomnienia z lat młodości spędzonych w Polsce. Jakże barwne i pełne tajemnic były tradycyjne andrzejki. Może warto je przekazać młodej generacji. Może nowe pokolenie zafascynuje ta urokliwa tradycja, tak, jak nas kiedyś? I wniesie do życia odrobinę sentymentu i tajemniczości. Aby wprowadzić naszych Czytelników w „zagadnienie” podajemy kilka faktów charakteryzujących tę tradycję. […]

I bought a small parcel of land in the northwest corner of Wisconsin, pretty close to the Michigan border, with a small cabin in the woods. The parcel is not large, 19.5 acres, or 7.9 hectares. But it’s next to a public hunting ground of some 2100 acres ,or 850 hectares. You could say that I now have a chance to frolic about in the woods.

Forests have a special meaning for me. I love nature, animals, trees and greenery, and every so often I escape from Chicago into the woods, to shake off the city dust, to renew my contact with things green, to breathe in the fresh scent of pines, to recharge my psychic batteries, to get ready for months of living among the city’s concrete walls, and to come back inspired and refreshed.

Wandering through the woods, I pet the trunks of friendly trees, nod my head to occasional deer, and more and more often I meet some wild turkeys!

Interesting creature, that wild turkey. Yes, I know very well that the first turkeys in Europe came from America. And I also know that the Thanksgiving Day almost couldn’t happen here without a turkey (best with cranberry sauce). But this wild turkey is a special, unique and very interesting bird for me. […]

W północnowschodnim zakątku stanu Wisconsin, dosyć blisko (12 mil) od granicy ze stanem Michigan, kupiłem sobie kawałeczek własnego lasu z maleńką chatką. Kawałek nieduży – 19.5 akrów (ok. 8 hektarów.), ale przytyka on do publicznego rewiru myśliwskiego, mierzącego 2100 akrów, czyli 850 hektarów. Można by powiedzieć, że mam tam warunki, aby poganiać po lesie.

Las ma dla mnie specjalne znaczenie. Kocham przyrodę, zwierzęta, drzewa i zieleń. Co jakiś czas wyskakuję z Chicago, aby otrząsnąć się z miejskiego pyłu i zaduchu, odświeżyć na nowo kontakt z zielenią, odetchnąć świeżym, żywicznym powietrzem, naładować swoje psychiczne akumulatory i przygotować się do przeżycia dalszych miesięcy wśród betonowych murów.

Łażąc po lesie poklepuję znajome drzewa, kłaniam się spotkanym po drodze łaniom i coraz częściej spotykam dzikie indyki!

Ciekawe bydle ten indyk. Tak, wiem doskonale, że to właśnie z Ameryki przywieziono do Europy pierwsze indyki. I wiem także, że tutejszy Dzień Dziękczynienia nie mógłby sie odbyć bez udziału indyka, i to najlepiej w sosie żurawinowym. Jednak dla mnie indyk, szczególnie ten dziki indyk, jest ptakiem specjalnym, specyficznym i bardzo interesującym.

[…]

Wiemy skąd się wzięło to święto. Pierwsi osadnicy dziękowali Stwórcy za pierwsze plony. Dla nich Bóg jeden był gospodarzem tej ziemi, gdzie schronili się przed prześladowaniami religijnymi w Anglii. Inaczej interpretowali oficjalną doktrynę, a może także – uchowaj Boże – fałszowali śpiewając psalmy. Spakowali więc skromny dobytek i nie patrząc za siebie, ruszyli ku ziemi obiecanej z radością i dziękczynieniem w sercu, że Pan wyprowadził ich z domu niewoli.

Na rozległych przestrzeniach Ameryki tylko Bóg był ich Panem i Władcą. Był to jeszcze czas, kiedy wspólnie z „czerwonymi braćmi” zasiadali do uczty dziękczynienia, jedli indyka i palili fajkę pokoju. Dopiero później, gdy zaczęli obrastać w bogactwo i wydało im się, że stają się potężni, drogi białych i czerwonych braci rozeszły się. Było czego bronić, a więc i o co walczyć. Każda sankcja obronna stwarza już możliwość zabijania. W zapomnienie poszła pierwotna jedność, w zapomnienie poszło Boże przykazanie.

Tamtej historii wielu już nie pamięta. Dzień Dziękczynienia stał się więc Świętem Indyka. Nie dziękujemy Bogu nawet za to, że stworzył indyka. Naturze także nie dziękujemy, że tak sprytnie zgromadziła odpowiednią ilość atomów, przyprawiła je innymi składnikami i wyszedł z tego indyk.

[…]